ขณะกำลังครุ่นคิด ซูชิงหยางลูบไล้สมุดบันทึกในมือ ความคิดพลันเปลี่ยนวูบ ก่อนเอ่ยถามขึ้นมา
“คุณหนูหลิว ในฐานะยอดฝีมือแห่งหน่วยอำพรางลับ เคยได้ยินชื่อหลินมู่เฉียน หรือสำนักร้อยห้วยบ้างหรือไม่”
หลิวชิงนีได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “หลินมู่เฉียนที่เจ้าพูดถึง คือโครงกระดูกแห้งในห้องศิลานั่นหรือ”
“ใช่” ซูชิงหยางพยักหน้า แล้วเสริมว่า “ยามมีชีวิต เขาเป็นยุทธจักรพรรดิ์ปรมาจารย์ผู้หนึ่ง”
หลิวชิงนีขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ยังคงส่ายหน้าอย่างช้า ๆ “ข้าไม่เคยได้ยินชื่อคนผู้นี้มาก่อน อย่าว่าแต่หลินมู่เฉียนเลย แม้แต่ชื่อสำนักร้อยห้วย ข้าก็เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรกเช่นกัน”
กล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าของนางก็จริงจังขึ้น ก่อนเอ่ยอย่างหนักแน่น “แต่หากเขาเป็นปรมาจารย์จริง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไร้ชื่อเสียงในต้าจิน”
“หน่วยอำพรางลับเก็บรักษาบันทึกยุทธ์ไว้มากมาย ในบรรดานั้นน่าจะมีบันทึกเกี่ยวกับเขาอยู่”
“เพียงแต่เอกสารลับของบุคคลระดับปรมาจารย์นั้นมีชั้นความลับสูงมาก ด้วยตำแหน่งของข้าในตอนนี้ ยังไม่มีสิทธิ์เปิดดูบันทึกเหล่านั้น”
หลิวชิงนีถอนใจเบา ๆ
ซูชิงหยางลูบคางอย่างครุ่นคิด “ถ้าเช่นนั้น ข้าคงต้องไปเมืองหลวงสักครั้งแล้ว”
หลิวชิงนีได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกายอย่างปิดบังความยินดีในใจไม่มิด “คุณชายพูดจริงหรือ”
ซูชิงหยางยิ้มบาง ๆ “อันที่จริงก่อนหน้านี้ข้าก็ตั้งใจจะออกท่องเที่ยวไปทั่วอยู่แล้ว จะไปที่ไหนก็เหมือนกัน”