ณ ป่าทึบมืดครึ้มแห่งหนึ่ง
ไม่รู้ว่าปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใด เงาร่างคล้ายภูตผีนับร้อยได้รวมตัวกันอยู่ที่นี่ ทว่ากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย!
ท่ามกลางเงาร่างนับร้อย จู่ ๆ ก็ปรากฏแววตาเย็นชาไร้อารมณ์คู่หนึ่ง
เป็นบุรุษในชุดสีเขียวคราม ร่างทั้งร่างประหนึ่งอสรพิษที่ซ่อนกายอยู่ในความมืด เงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ทว่ากลับจู่โจมสังหารได้ในจังหวะที่เหมาะเจาะที่สุด!
“ใต้เท้า กำลังคนทั้งหมดเข้าประจำตำแหน่งแล้ว ทุกคนรอคำสั่งจากใต้เท้าอยู่”
ผู้ใต้บังคับบัญชาสวมหน้ากากคนหนึ่งรีบก้าวเข้ามา คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น น้ำเสียงนอบน้อมอย่างยิ่ง
บุรุษชุดสีเขียวครามค่อย ๆ เดินออกจากป่า ใบหน้าซีดขาวเล็กน้อยปรากฏให้เห็นใต้แสงตะวัน
สิ่งนี้ทำให้เขาดูมีอาการป่วยไข้พิกล โดยเฉพาะดวงตาสีเทาคู่นั้นที่ประหนึ่งดวงตาของคนตาย ยิ่งทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง
“ยังจำเป้าหมายสูงสุดของการเดินทางครั้งนี้ได้หรือไม่”
บุรุษชุดสีเขียวครามเอ่ยขึ้นโดยหันหลังให้เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหมด น้ำเสียงสงบนิ่งอย่างประหลาด ราวกับเป็นเสียงของคนใกล้ตาย
โดยเฉพาะดวงตาสีเทาคู่นั้น ยิ่งดูแปลกพิกล แววสะท้อนภายในดวงตาราวกับมีกระจกสองบานอยู่ในนั้น
“จำได้… ไม่ตายไม่เลิกรา!!”
เสียงตอบรับจากด้านหลังดังขึ้นพร้อมเพรียง ทว่ากลับแผ่วต่ำ
“ดีมาก… เช่นนั้นก็เริ่มได้…”
สิ้นเสียง ร่างของบุรุษชุดสีเขียวครามก็หายวับไปจากจุดเดิมทันที
……
……
การเดินทางตลอดเส้นทางนี้ค่อนข้างน่าเบื่อ ระหว่างทางพวกเขาพบกลุ่มโจรกลุ่มหนึ่ง ทว่าพวกโจรเพิ่งโผล่หัวออกมา ก็ถูกหลิวชิงนีฟันกระบี่เดียวสังหารจนหมดสิ้น
นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีเหตุแทรกซ้อนอื่นใดอีก