คำแรกเข้าปาก เขาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
หวานจนเลี่ยน
สาวน้อยนั่งเท้าคางมองเขาอยู่ข้าง ๆ รอยยิ้มแต้มเต็มใบหน้า แฝงความสนุกที่ได้แกล้งคนอยู่เล็กน้อย
“อร่อยไหม?”
อวี้จิ่งหรงเหลือบมองเธอ แล้วเร่งดื่มจนหมดแก้วรวดเดียว
“ก็ไม่เลว”
จีซีอิงดูออกว่าเขาปากแข็ง จึงแกล้งพูดว่า “งั้นฉันไปสั่งให้อีกแก้วนะ!” พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะสั่ง
โทรศัพท์ถูกอีกฝ่ายฉวยไปใส่กระเป๋ากางเกงทันที จากนั้นมือใหญ่ก็คว้ามือเล็กของเธอไว้อย่างเอาแต่ใจ ประสานนิ้วกันแน่นแล้วพาเดินออกจากร้านกาแฟ
ลูกค้าที่โต๊ะใกล้ ๆ กินอาหารหมาแล้วยังรู้สึกไม่จุใจ
วินาทีต่อมา โต๊ะตรงหน้าพวกเขาก็ถูกเคาะ
“รบกวนลบรูปที่ถ่ายเมื่อกี้ด้วยครับ”
มีชายชุดดำปรากฏอยู่ข้างโต๊ะแต่ละตัว รูปร่างสูงใหญ่ สีหน้าเคร่งขรึม ดูก็รู้ว่าเป็นพวกที่ต่อยตีเก่ง
คนมุงดูเรื่องชาวบ้าน “........”
“ได้ครับ ๆ เดี๋ยวลบให้เลย”
............
ตอนจีซีอิงถูกชายหนุ่มจูงมือเดินออกจากโถงโรงพยาบาล จู่ ๆ ก็เผชิญหน้ากับหรวนชิงและฮั่วเยียนโจว
ทันทีที่ฮั่วเยียนโจวเห็นเธอ แขนที่คล้องอยู่ก็ชักกลับโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าหรวนชิงแข็งค้าง ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
“คุณหนูจีมาที่โรงพยาบาลเหมือนกันเหรอ บังเอิญจัง! ฉันกับเยียนโจวก็พอดีจะมาตรวจสุขภาพก่อนแต่งงานเหมือนกัน”
เธอจงใจเน้นคำว่า “ตรวจสุขภาพก่อนแต่งงาน” เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองกับฮั่วเยียนโจวสนิทสนมกันแค่ไหน
อีกไม่นาน เธอก็จะได้เป็นภรรยาของฮั่วเยียนโจวแล้วด้วย