หลังมื้ออาหาร อวี้จิ่งหรงขับรถพาเธอไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง
ภายในห้องทำงาน แพทย์รายงานอย่างกระวนกระวาย «คุณอวี้ครับ จากภาพสแกนพบว่าก้อนเลือดคั่งในสมองของคุณหนูจีมีแนวโน้มจะค่อย ๆ สลายไปได้...»
รูม่านตาของอวี้จิ่งหรงหดเล็กลงเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชาลง «คุณว่าอะไรนะ?»
แพทย์ฝืนใจพูดต่อ «ความทรงจำของคุณหนูจีอาจกลับคืนมาได้ครับ»
«ก่อนหน้านี้ผมเคยเรียนคุณแล้วว่าก้อนเลือดคั่งในสมองของเธอมีโอกาสสลายไป แต่ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นไปได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่จากที่เห็นวันนี้ โอกาสที่จะสลายมีสูงมาก ส่วนจะสลายหมดหรือไม่นั้นยังบอกไม่ได้ครับ»
ทุกครั้งที่แพทย์พูดจบ สีหน้าของอวี้จิ่งหรงก็หม่นลงอีกระดับ
แพทย์เองก็อดสงสัยไม่ได้!
คราวก่อนที่ผู้ชายคนนี้มาที่โรงพยาบาล ยังทำหน้าไม่สบอารมณ์ แถมยืนกรานให้คุณหนูจีฟื้นความทรงจำ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม แล้วทำไมตอนนี้ถึงดูไม่ค่อยเต็มใจเสียแล้วล่ะ!
ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อ เพียงเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ ดวงตาดำสนิทลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง
ผ่านไปหลายนาที เขาจึงเอ่ยถาม «ถ้าผมไม่อยากให้เธอจำได้ล่ะ?»
«เรื่องนี้...»
«ใช้ยาแทรกแซงโดยตรงก็ได้ครับ»