สองวันต่อมา--
จีซีอิงถูกอุ้มขึ้นมาแต่เช้าอีกแล้ว
เธอเริ่มหงุดหงิด
“อะไรเนี่ย! ฉันอยากนอน!”
สาวน้อยนอนอย่างเกียจคร้าน บนหน้าผากยังมีผมชี้โด่ขึ้นมาปอยหนึ่ง ตั้งตรงเป๊ะไม่ยอมลู่ลง
อวี้จิ่งหรงอดยื่นมือไปขยี้ไม่ได้
ผมของเธอนุ่มดำ สัมผัสดีมาก ราวกับเส้นไหมน้ำนมชั้นดี
ผมชี้โด่ถูกกดลงไป แต่ไม่ถึงสองวินาทีก็ชี้ขึ้นมาอีก
มุมปากของอวี้จิ่งหรงยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขากดมันลงอีกครั้ง ไม่นานมันก็ชี้ขึ้นมาอีก ทำซ้ำอยู่หลายรอบ ในที่สุดสาวน้อยก็ปัดมือเขาออก
“ทำอะไรของนาย!”
เธอหาวอย่างงัวเงีย ดวงตาเรียวสวยมีน้ำตาจากปฏิกิริยาตามธรรมชาติเอ่อคลอ ปนความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย
“วันนี้จะพาเธอไปตรวจซ้ำ”
จีซีอิงงงไปนิดหนึ่ง “หือ? ไม่ใช่ว่าตรวจไปแล้วเหรอ ทำไมต้องตรวจซ้ำอีกล่ะ?”
อวี้จิ่งหรงเดาได้ว่าเธอต้องถาม ขนตายาวหลุบลง บดบังอารมณ์ในดวงตาไปกว่าครึ่ง
มุมปากเขาคลายตัวและยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “หมอบอกครั้งก่อนว่าลิ่มเลือดในสมองเธอมีแนวโน้มจะกระจาย ช่วงสองวันนี้ต้องตรวจซ้ำบ่อย ๆ”
สาวน้อยรับคำ “อ๋อ” แล้วก็ไม่ถามอะไรต่ออย่างที่คาดไว้