ในห้องน้ำ จีซีอิงล้างมือเสร็จแล้วก็หยิบลิปกลอสแท่งหนึ่งออกจากกระเป๋ามาทาปาก
ริมฝีปากสีแดงสดยิ่งดูวาวฉ่ำขึ้นเมื่อทาลิปกลอส ราวกับเชอร์รีสุกงอม
เสียงส้นสูง «กึก ๆ ๆ» ดังมาจากด้านหลัง
ถัดมา ใบหน้าที่ดูคุ้นตาเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้น
หญิงสาวเดินมาหยุดที่อ่างล้างมือข้างจีซีอิง แล้วยื่นมือไปเปิดก๊อกน้ำแบบอัตโนมัติ
«คุณหนูจี ไม่คิดเลยว่าคุณจะเกาะคุณอวี๋ได้เร็วขนาดนี้ ฝีมือไม่เบาเลยนะ!»
หรวนชิงไม่ได้หันไปมองเธอ ดูราวกับกำลังตั้งใจล้างมืออยู่จริง ๆ
แต่คำพูดประชดประชันนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง
มือที่กำลังทาลิปกลอสของจีซีอิงชะงัก เธอเอียงศีรษะพิจารณาอีกฝ่าย
«คุณเป็นใครเหรอ?»
สีหน้าหรวนชิงแข็งค้าง เธอเหน็บแนมอยู่ตรงนี้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่รู้จักเธอเลยงั้นเหรอ?
ล้อกันเล่นหรือไง!
ต่างคนต่างก็เจ้าเล่ห์พอกัน จะมาเล่นละครใส่กันทำไม!
«คุณหนูจี ที่นี่ไม่มีคนอื่นแล้ว ไม่ต้องแกล้งทำก็ได้!»
«คุณคงเกลียดฉันมากสินะ ที่แย่งเยียนโจวไป?»
«แต่เรื่องความรักไม่มีใครมาก่อนมาหลัง และฝืนใจกันไม่ได้หรอก»
เธอตั้งใจยั่วให้จีซีอิงโมโห ถ้าอีกฝ่ายแกล้งความจำเสื่อมจริง พอได้ยินคำพูดพวกนี้ก็คงหลุดอาการแน่
ถึงอย่างไร เธอก็รู้ดีว่าจีซีอิงในอดีตเกลียดเธอมากแค่ไหน และอยากฆ่าเธอมากเพียงใด
เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนั้น
ความรู้สึกที่จีซีอิงมีต่อฮั่วเยียนโจวเป็นของจริง
จีซีอิงมองเธอด้วยแววตาพิกล ไม่มีความเกลียดชังอยู่ในนั้นแม้แต่น้อย มีเพียงความแปลกหน้า
«นึกออกแล้ว คุณคือคุณหรวน»