อวี้จิ่งหรงกระชับมือที่โอบไหล่จีซีอิง ก่อนจะดึงเธอเข้ามาแนบชิดตัวเองยิ่งกว่าเดิม
“แฟนฉัน จีซีอิง”
ฉีจิ้งชวนพยักหน้า มุมปากยกยิ้มกว้างขึ้น เผยให้เห็นเขี้ยวเสือเล็ก ๆ
“สวัสดีครับพี่สาว ผมฉีจิ้งชวน เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่จิ่งหรง”
อวี้จิ่งหรงขมวดคิ้ว ดูจะไม่ค่อยพอใจกับคำเรียกนี้นัก
ริมฝีปากสีชมพูของหญิงสาวเม้มบาง ๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มเป็นมิตร “สวัสดี”
จังหวะนั้นมีคนเดินเข้ามาชวนอวี้จิ่งหรงคุย ทว่าเขากลับลังเลเพราะเป็นห่วงจีซีอิง
“พี่หรงคุยธุระไปก่อนเลย ฉันไปหาอะไรทานนะ”
อวี้จิ่งหรงไม่วางใจ กำลังจะปฏิเสธ
ฉีจิ้งชวนที่ยังยืนอยู่ด้วยเอ่ยขึ้นได้จังหวะ “พี่จิ่งหรงคุยธุรกิจให้สบายใจเถอะครับ เดี๋ยวผมพาพี่สาวไปหาอะไรทานเอง”
อวี้จิ่งหรงจึงยอม เพราะมีเจ้าตัวแสบอย่างหมอนี่อยู่ด้วย คงไม่มีใครรังแกเธอได้
มุมปากฉีจิ้งชวนยกขึ้นนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น
“พี่สาวอยากกินอะไรครับ?”
จีซีอิงเห็นเค้กชิ้นเล็กกับขนมวางอยู่ไม่ไกล ดวงตาก็เป็นประกาย “นั่นไง!”
กลิ่นหอมอบอวลจากหญิงสาวยามยกมือขึ้น ทำให้รอยยิ้มตรงมุมปากฉีจิ้งชวนลึกขึ้นอีก
“ได้ครับ”
จีซีอิงเดินนำหน้า ส่วนชายหนุ่มเดินตามหลังเธอห่างไปครึ่งก้าว ระหว่างที่ทั้งคู่พูดคุยกันพร้อมรอยยิ้ม ภาพนั้นกลับบาดตาใครบางคน
สีหน้าฮั่วเยียนโจวมืดครึ้ม
เธอนี่ช่างหว่านเสน่ห์ไปทั่วจริง ๆ!
แค่คว้าใจจิ่งหรงไปยังไม่พอ ยังล่อฉีจิ้งชวนติดเบ็ดอีกคน