หรวนชิงลังเล ก่อนถอยไปยืนข้าง ๆ มองเขาด้วยความเป็นห่วง
“คุณหนูจีจะถูกนายบีบคอตายอยู่แล้ว เยียนโจว”
ฮั่วเยียนโจวหันมา จ้องใบหน้างดงามเปี่ยมเสน่ห์ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นเยียบ
“เธอหาเรื่องเองทั้งนั้น”
【โฮสต์!! แบบนี้ไม่ได้นะ ฉันจะกรอเวลาให้กลับไปเริ่มใหม่!】
【กลับไปก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที อย่าไปขัดแย้งกับนางเอกเลย! หรือจะย้อนกลับไปก่อนที่พระเอกจะมา แล้วตรงไปหาบุตรแห่งโชคชะตาเลยก็ได้】
จีซีอิงมองระบบที่ตอนแรกยังทำท่าเย็นชาไม่อยากข้องเกี่ยวกับใคร ตอนนี้กลับเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอขึ้นมาแล้ว
เธอขยับมุมปาก “ไม่ต้องหรอก”
“ฉันไม่ตายหรอก!”
พูดจบ เงาร่างสูงใหญ่ก็เดินออกมาจากมุมมืด เขาใช้เท้าขยี้ก้นบุหรี่บนพื้นจนดับ ก่อนก้าวตรงมาทางจีซีอิง
แขนยาวยื่นออกไป ง้างมือของฮั่วเยียนโจวออกได้อย่างง่ายดาย แล้วช่วยเธอให้หลุดพ้นจากมือเขา
“พอได้แล้ว!”
“ถ้าบีบเธอตายจริง ๆ นายจะอธิบายกับจิ่งหรงยังไง?”
เซี่ยหนานเซียวช่วยเธอออกมาจากเงื้อมมือของฮั่วเยียนโจว ก่อนโอบไหล่หญิงสาวไว้
“แค่ก ๆ... แค่ก ๆ...”
พอได้ยินเสียงไอจนแทบขาดใจ เซี่ยหนานเซียวก็ยกมือตบหลังเธอเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
ผิวของหญิงสาวบอบบางมาก หลังจากเกิดเรื่องเมื่อครู่ คอของเธอแดงเป็นวง แถมยังมีรอยนิ้วมือที่น่ากลัวประทับอยู่
จีซีอิงได้กลิ่นหอมลึกลับของไม้กฤษณาจากอีกฝ่าย จึงผละออกจากอ้อมแขนเขาโดยไม่รู้ตัว แล้วเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณค่ะ”
มือของเซี่ยหนานเซียวชะงัก ความรู้สึกนุ่มนิ่มเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในฝ่ามือไม่จางหาย แววเสียดายวาบผ่านดวงตา