อวี้จิ่งหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาโน้มตัวลง มือข้างหนึ่งยันพนักโซฟาไว้ ส่วนอีกข้างค่อย ๆ ยกขึ้น
แพขนตาของหญิงสาวสั่นไหวอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
อวี้จิ่งหรงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มือใหญ่ปัดเส้นผมข้างแก้มให้เธอ
ทั้งสองอยู่ใกล้กันจนลมหายใจแทบผสานเป็นหนึ่ง
จีซีอิงมองเขานิ่ง ๆ ดวงตายังพร่ามัวด้วยความงัวเงีย ทว่าครู่ต่อมา ดวงตาคู่งามก็พลันเปล่งประกายขึ้น
เธอโผเข้าหาอ้อมอกชายหนุ่มตรง ๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดีอย่างไม่คิดปิดบัง
“คุณกลับมาแล้ว”
ร่างของอวี้จิ่งหรงแข็งเกร็งไปชั่วขณะ
ปกติเขาไม่คุ้นชินกับการใกล้ชิดใครแบบนี้ โดยเฉพาะผู้หญิง
แต่กลิ่นหอมจาง ๆ จากคนในอ้อมแขนกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรังเกียจ อวี้จิ่งหรงจึงไม่ได้ผลักเธอออก
“ง่วงแล้วทำไมไม่ขึ้นไปนอน?”
จีซีอิงซุกหน้าอยู่กับอกเขา น้ำเสียงฟังดูน้อยใจเล็กน้อย
“ฉันไม่ได้เจอคุณมาตั้งอาทิตย์กว่าแล้ว”
อวี้จิ่งหรงชะงักไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเธอจะฝืนความง่วงเพื่อรอเขาอยู่ที่นี่โดยเฉพาะ
เขายื่นมือไปขยี้ผมนุ่มฟูบนกระหม่อมเธอ น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า “ติดคนขนาดนี้เลยเหรอ?”
จีซีอิงผละออกจากอ้อมแขนเขา แก้มแต้มสีแดงระเรื่อ ใต้แสงไฟ ไฝชาดตรงหางตายิ่งดูเย้ายวน