“ถนนจงซาน?”
ฮั่วเยียนโจวทวนชื่อสถานที่นั้นอีกครั้ง ดวงตาสีอำพันขยับไหวเล็กน้อย ประกายแสงในดวงตายากจะหยั่งถึง
ถ้าจำไม่ผิด ถนนจงซานน่าจะอยู่ใกล้บริษัทตระกูลอวี้ใช่ไหม?
คนที่ซ่อนใครไว้ใต้จมูกเขาได้ นอกจากสามคนนั้นก็ไม่มีใครแล้ว
อวี้เจิ้งเป็นคนเย็นชา จีซีอิงก็ไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เขาชอบ เขาจึงไม่น่าทำเรื่องซ่อนตัวใครไว้
ส่วนอวี้จิ่งหรงยิ่งเย็นชาเข้าไปใหญ่ เอาเวลาทั้งหมดไปทุ่มให้กับการบริหารกลุ่มธุรกิจตระกูลใหญ่ หลายปีมานี้มีผู้หญิงเข้าหาเขาเป็นพันเป็นหมื่น แต่ไม่เคยเห็นเขาปฏิบัติต่อใครเป็นพิเศษ
ถึงจีซีอิงจะหน้าตาดี แต่ก็ทำให้อวี้จิ่งหรงหวั่นไหวไม่ได้
คงเป็นเรื่องบังเอิญ
แล้วเซี่ยหนานเซียวล่ะ?
ปกติเขาใช้ชีวิตเจ้าสำราญ ถ้าถูกใจจีซีอิงขึ้นมาจริง ๆ ก็มีโอกาสทำเรื่องแบบนี้ได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตาของฮั่วเยียนโจวก็เย็นลงเล็กน้อย
เขายกมือขึ้น “ออกไปได้”
ชายชุดดำรับคำแล้วถอยออกไป ห้องหนังสือกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
ฮั่วเยียนโจวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก
เสียงเนือย ๆ ดังมาจากปลายสาย “ฮัลโหล—”
เบื้องหลังของอีกฝ่ายมีเสียงอึกทึก ทั้งเสียงผู้ชายและผู้หญิง
ฮั่วเยียนโจวไม่อ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที “จีซีอิงอยู่กับนายหรือเปล่า?”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
แต่สำหรับฮั่วเยียนโจว ความเงียบนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นการยอมรับ
“เซี่ยหนานเซียว นายจะเป็นศัตรูกับฉันเพราะจีซีอิงหรือไง?”
“เรื่องอื่นฉันไม่ถือสาก็ได้ แต่จีซีอิงทำร้ายชิงชิงมาหลายครั้ง ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป”