คนรับใช้ตอบอย่างนอบน้อมว่า “นั่นเป็นห้องนอนของคุณผู้ชายค่ะ”
แก้มขาวนวลของจีซีอิงแดงระเรื่อ “อ๋อ!”
คนรับใช้กล่าวว่า “คุณหนูจี อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้วค่ะ ทานก่อนแล้วค่อยขึ้นไปพักผ่อนก็ได้นะคะ”
จีซีอิงพยักหน้า “ได้ค่ะ”
เธอไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันทั้งคืน หิวจนแทบไม่ไหวแล้ว
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอาหารจากในครัวช่วยเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี
มื้อเช้ามีโจ๊กปลาสดหนึ่งถ้วย เกี๊ยวกุ้งแป้งใสกับปอเปี๊ยะไส้เนื้อปูอย่างละหนึ่งจาน และน้ำผลไม้อีกหนึ่งแก้ว
จีซีอิงกินโจ๊กจนหมด ส่วนที่เหลือเธอลองชิมอย่างละนิด ก่อนจะกินต่อไม่ไหว
สุดท้ายเธอถือแก้วน้ำผลไม้ที่ยังดื่มไม่หมด วิ่งตึกตักขึ้นไปชั้นบน
ห้องนอนใหญ่บนชั้นสามอยู่ห่างจากชั้นสองเพียงหนึ่งชั้นบันได แถมห้องนอนของอวี้จิ่งหรงก็อยู่ใต้ห้องเธอพอดี
ก็คือห้องที่เธอนอนเมื่อคืนนี้นั่นเอง
ตอนนี้ห้องนอนห้องนี้มีแสงสว่างและทำเลดีไม่แพ้ชั้นสองเลย
พูดได้ว่าห้องสองห้องนี้เป็นทำเลที่ดีที่สุดในบ้านทั้งหลังแล้ว
เสื้อผ้าเต็มตู้เรียงยาวทั้งแถวนั้นเพิ่งซื้อมาเติมวันนี้ มีครบทุกสีทุกแบบ
จีซีอิงพึมพำเสียงเบาว่า “อวี้จิ่งหรงนี่ขนห้างกลับมาทั้งห้างเลยหรือไง”
.......
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องทำงานของตึกบริษัทอวี้ใจกลางเมือง กำลังถือปากกาเซ็นเอกสารกองหนาอยู่บนโต๊ะ
งานที่ค้างมาจากเมื่อวานสร้างปัญหาให้เขาไม่น้อย
อวี้จิ่งหรงตอนทำงานดูเคร่งขรึมกว่าปกติมาก ความเอื่อยเฉื่อยที่เคยมีหายไปจนหมด ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววสุขุมจริงจัง
โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นกะทันหัน เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมอง แค่กดรับสายทันที
“จิ่งหรง คืนนี้จะมาอวิ่นเซ่อไหม”
เสียงเกียจคร้านของเซี่ยหนานเซียวดังมาจากปลายสาย
“เยียนโจวกับหรวนชิงก็มาเหมือนกัน”
อวี้จิ่งหรงไม่แม้แต่จะเงยหน้า ปฏิเสธทันที “ไม่ไป”
เซี่ยหนานเซียวส่งเสียงจิ๊จ๊ะสองครั้ง “นี่นายซ่อนสาวไว้ที่บ้านหรือไง เลิกงานแล้วรีบกลับไปอยู่กับนกน้อยในกรงเหรอ”
ตั้งแต่เมื่อวานเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ อวี้จิ่งหรงต้องมีเรื่องปิดบังอยู่แน่!
อวี้จิ่งหรงได้ยินแล้วก็วางปากกาลง
เขาหัวเราะเยาะ “นายคิดว่าฉันว่างจัดเหมือนพวกนายหรือไง”
เซี่ยหนานเซียว “.......”
พอนึกถึงตำแหน่งแถวหน้าของอวี้จิ่งหรงในแวดวงธุรกิจ เขาก็พูดไม่ออก
“ไม่มีอะไรแล้ว วางสายล่ะ”
เซี่ยหนานเซียวรีบถามขึ้นก่อนอีกฝ่ายจะตัดสาย “ไม่มาจริงเหรอ”
“ได้ยินเยียนโจวบอกว่าจีซีอิงหายตัวไป”
มือของอวี้จิ่งหรงที่กำลังจะวางสายชะงัก ดวงตาเรียวยาวเป็นประกายหรี่ลงเล็กน้อย “งั้นเหรอ” เขาลากเสียงยาว น้ำเสียงเจืออารมณ์แปลก ๆ ที่อธิบายไม่ถูก
เซี่ยหนานเซียวเห็นว่าเขาสนใจ จึงรีบเล่าต่อ “จีซีอิงส่งคนไปลักพาตัวหรวนชิง เกือบขายเธอไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เยียนโจวโกรธจนคลั่ง ตอนนี้กำลังตามจับจีซีอิงไปทั่ว กะจะส่งเธอไปขายต่างประเทศ!”
“ตอนนี้ทั่วทั้งไห่เฉิงกำลังตามล่าเธออยู่!”
ขึ้นบัญชีดำของสี่ตระกูลใหญ่แล้ว จีซีอิงคงแย่แน่!
แค่เธอโผล่มาเมื่อไหร่ ก็คงหนีไม่พ้นถูกจับไปลงโทษ
“แต่ที่แปลกคือจีซีอิงหายไปเหมือนระเหยไปจากโลกนี้ หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ นายว่า...”
“ข้างหลังเธอมีคนใหญ่คนโตคอยคุ้มกันอยู่หรือเปล่า”
อวี้จิ่งหรงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้านหลังอย่างผ่อนคลาย
เขาหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง หมุนเล่นไปมาในมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ใครจะไปรู้”
เขานึกถึงเด็กสาวเสียงหวานนุ่มนิ่มคนนั้นแล้ว ยากจะเชื่อมโยงเธอเข้ากับผู้หญิงใจร้ายที่ฮั่วเยียนโจวพูดถึงได้
ที่จริงตอนนี้ทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดของเขาคือไล่เธอออกจากบ้าน
ไม่ควรทำให้ฮั่วเยียนโจวไม่พอใจเพราะผู้หญิงคนเดียว
ไม่คุ้มเลย!
แต่ถ้าเขาทำแบบนั้นจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นคงร้องไห้จนตายแน่!
อวี้จิ่งหรงเป็นคนเกลียดความยุ่งยากที่สุด และเกลียดผู้หญิงร้องไห้มากที่สุด
งั้นให้เธออยู่ต่ออีกสักสองสามวันแล้วกัน พอเขาเบื่อเมื่อไหร่ค่อยไล่ออกไป
“จิ่งหรง นายกำลังคิดอะไรอยู่”
เซี่ยหนานเซียวเรียกเขาหลายครั้งแล้ว
อวี้จิ่งหรงหมุนปากกาเล่นจนเป็นวงอย่างคล่องแคล่ว “ไม่มีอะไร”
“ฉันยังมีเอกสารต้องอนุมัติ วางสายก่อน”
พูดจบ อวี้จิ่งหรงก็ตัดสายไปโดยไม่รอให้เซี่ยหนานเซียวตอบ
เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะตามสบาย ก่อนยกมือขึ้นนวดขมับอย่างเหนื่อยล้า
“ติ๊งต่อง”
หน้าจอสว่างขึ้น
อวี้จิ่งหรงไม่สนใจ คิดว่าเป็นข้อความในกลุ่ม
หางตาเหลือบเห็นรูปโปรไฟล์น่ารัก ๆ คิ้วของเขาก็ขยับเล็กน้อย
มือใหญ่แตะหน้าจอสองสามครั้งอย่างไม่ใส่ใจ ปลดล็อกโทรศัพท์
โทรศัพท์เปิดเข้าไปยังหน้าต่างแชตของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ
ดาวดวงน้อย【มื้อเที่ยงอย่าลืมกินข้าวนะ～】
ด้านล่างมีสติกเกอร์แมวน้อยน่ารักแนบมาด้วย
มุมปากของอวี้จิ่งหรงยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เขากดเปิดรูปโปรไฟล์ของเธอแล้วขยายดู
เป็นรูปดาวหลากสีสัน สวยมาก แถมเข้ากับนิสัยของเธอด้วย
อวี้จิ่งหรงออกจากหน้าต่างแชตโดยไม่ได้ตอบกลับ
ผ่านไปราวห้านาที โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เขาเหลือบมองไปทางโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
ดาวดวงน้อย【นี่ฉันทำเองเลยนะ! เป็นไงบ้าง】
รูปที่แนบมาเป็นบะหมี่ทำมือ น้ำซุปสีทอง ด้านบนวางเนื้อวัวติดมันกับแฮมหั่นแผ่น และมีใบผักอยู่สองสามใบ สีสันกับหน้าตาน่ากินมาก
อวี้จิ่งหรงเลิกคิ้ว ตอบกลับไปสองคำ【พอใช้ได้】
อีกด้านหนึ่ง จีซีอิงเห็นข้อความตอบกลับนั้นแล้วก็ยิ้มมุมปาก
สำหรับอวี้จิ่งหรงแล้ว คำชมแค่สองคำนี้ก็นับว่าสูงมากแล้ว
เธอตอบกลับไปว่า【งั้นฉันจะฝึกอีกหน่อย คราวหน้าจะทำข้าวไปให้】
คราวนี้อีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วมาก
【ตามใจ】
หลังจากนั้น อวี้จิ่งหรงก็ไม่ได้ส่งข้อความมาอีก
จีซีอิงรู้ว่าเขากำลังยุ่ง จึงไม่ส่งข้อความไปรบกวนอีก
ตลอดหนึ่งสัปดาห์ นับจากวันที่จีซีอิงกลับมา เธอก็ไม่ได้เจออวี้จิ่งหรงอีกเลย
ถ้าไม่ได้ถามคนรับใช้ จีซีอิงคงคิดไปแล้วว่าอวี้จิ่งหรงไม่ได้อยู่ที่นี่
การเป็นประธานจอมเผด็จการนี่ไม่ใช่ใครก็ทำได้จริง ๆ
ตื่นเช้ากว่าไก่เขี่ย นอนดึกกว่าหมา
ส่วนใหญ่ตอนดึกมาก ๆ ไฟห้องหนังสือชั้นสองก็ยังสว่างอยู่
ถ้าเรื่องพวกนี้ยังไม่สำคัญพอ แถบความคืบหน้าที่ค้างอยู่ตรง 8% ไม่ขยับเลยต่างหากที่ทำให้จีซีอิงกลุ้มใจสุด ๆ
ไม่ได้การแล้ว! ถ้าไม่ได้เจอกัน อาศัยแค่ข้อความคงรักษาค่าความรู้สึกดี ๆ ไว้ไม่ได้
เมื่อเห็นท่าทีของอวี้จิ่งหรงที่เย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงหลายวันมานี้ จีซีอิงก็รู้ว่าต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
คืนนั้น จีซีอิงไม่ได้ขึ้นไปนอน แต่เลือกนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก
นาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กต่อก เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เข็มนาฬิกาค่อย ๆ ชี้ไปที่เลขสิบสอง
เสียงเครื่องยนต์รถที่คุ้นเคยดังมาจากในลานบ้าน
เปลือกตาของจีซีอิงที่ปิดอยู่ไหวเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ลืมตาขึ้น
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงปลดล็อกประตูแผ่วเบาก็ดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสีเหลืองนวล ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มปรากฏขึ้น พร้อมกลิ่นส้มมือที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว
เขากำลังจะก้าวขึ้นชั้นบนเหมือนทุกครั้ง แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กบอบบางบนโซฟาอย่างจัง
อวี้จิ่งหรงไม่ได้เจอเธอมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์ จนเกือบลืมเธอไปแล้ว
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นสองสามก้าว
เธองอขาอยู่บนโซฟา ชุดนอนสีขาวที่สวมอยู่คลุมลงมาถึงต้นขาอย่างหมิ่นเหม่ เผยผิวขาวผ่องออกมาเป็นบริเวณกว้าง
สายเดี่ยวเส้นเล็กสองเส้นแทบปิดบังความงามใต้ร่มผ้าไม่ได้เลย ใต้ลำคอระหงคือเนินอกขาวผ่องอวบอิ่ม
เมื่อแสงไฟส่องกระทบ ผิวบริเวณนั้นก็ขาวราวกับพุดดิ้งนมชั้นดี