ฮั่วเยียนโจวขานรับเบา ๆ
“แต่เธอความจำเสื่อม เรื่องในอดีตลืมไปหมดแล้ว”
“แถมยังกลายเป็นแฟนของจิ่งหรงไปแล้วด้วย”
“ชิงชิง ฉันช่วยเธอแก้แค้นไม่ได้แล้ว”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลง แฝงความรู้สึกผิดจาง ๆ
แต่ข้อมูลจากประโยคไม่กี่ประโยคนี้กลับมากพอจะทำให้หรวนชิงตกตะลึงจนตั้งตัวไม่ทัน
ฮั่วเยียนโจวไม่ได้เร่งเธอ ปล่อยให้เธอได้ปรับตัว
พอคิดว่าผู้ชายที่หยิ่งผยองคนนั้นเลือกจีซีอิงเป็นแฟน หรวนชิงก็รู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป ทั้งอึดอัดทั้งขยะแขยง
ขณะเดียวกัน ความอิจฉาริษยาก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
จีซีอิงนี่มันจิ้งจอกจำแลงมาชัด ๆ ก่อนหน้านี้ก็ยั่วยวนจนเยียนโจวลืมเธอไม่ลง ตอนนี้ยังไปยั่วจิ่งหรงอีก
ผ่านไปครู่หนึ่ง หรวนชิงก็ปรับอารมณ์กลับมาอ่อนโยนเหมือนเคย
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อคุณหนูจีลืมเรื่องในอดีตไปหมดแล้ว ก็ดีเหมือนกัน”
“ขอแค่ต่อไปอย่ามาขวางระหว่างคุณกับฉันก็พอ”
ฮั่วเยียนโจวรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ขอโทษนะ ชิงชิง”
“รอจิ่งหรงเลิกกับเธอแล้ว ฉันจะ—”
“เยียนโจว ช่างมันเถอะค่ะ”
หรวนชิงพูดอย่างอ่อนโยน “เรื่องในอดีตผ่านไปแล้ว ฉันไม่โทษคุณหนูจีตั้งนานแล้ว”
“ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงไม่ได้รู้จักคุณ พูดไปแล้วคุณหนูจียังเป็นผู้มีพระคุณของฉันเลยนะคะ!”
เมื่อฮั่วเยียนโจวได้ยินคำพูดที่รู้จักคิดถึงคนอื่นของเธอ ก็ยิ่งรู้สึกสงสารมากขึ้น
“ชิงชิง อีกไม่กี่วันจะมีบทซีรีส์ดังส่งไปให้เธอ บทดีกว่าเรื่องที่เธอรับอยู่ด้วย!”