อวี้จิ่งหรงรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงตอบว่า “ถามหมอแล้ว ยืนยันได้”
อีกอย่าง เขารับรู้ได้ว่าใครกำลังโกหกหรือไม่
แม้แต่อารมณ์ของเธอที่มีต่อฮั่วเยียนโจวเมื่อครู่ หากมีความเปลี่ยนแปลงแม้เพียงนิดเดียว เขาก็สังเกตเห็นได้
แต่ไม่มีเลย ไม่มีอะไรทั้งนั้น
โจวอวี้เจิ้งจิบชาอย่างสงบนิ่ง ไม่พูดอะไรต่อ
อวี้จิ่งหรงหันไปมองฮั่วเยียนโจว
“เรื่องระหว่างนายกับเธอมันจบไปแล้ว ตอนนี้นายก็มีคนใหม่อยู่ข้างกายแล้วด้วย!”
“ต่อจากนี้เธอจะไม่มารบกวนนายอีก”
“เยียนโจว อย่าคิดลงมือกับเธออีก”
น้ำเสียงของอวี้จิ่งหรงเรียบเฉย แต่ฮั่วเยียนโจวฟังออกถึงความแข็งกร้าวและคำข่มขู่ที่แฝงอยู่
เขากำหมัดแน่น ก่อนกล่าวเสียงเย็น “งั้นนายจะปกป้องเธอหรือไง?”
อวี้จิ่งหรงยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ใช่ แล้วจะทำไม?”
สายตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ ฝ่ายหนึ่งมีความคิดลึกล้ำ อีกฝ่ายสงบนิ่งไม่หวั่นไหว
ฮั่วเยียนโจวหลุบตาลงแล้วเงียบไป
ถ้าอวี้จิ่งหรงตั้งใจจะปกป้องจีซีอิงจริง ๆ เขาก็คงทำอะไรเธอไม่ได้
แต่อวี้จิ่งหรงจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิตได้หรือ?
เขาเก็บซ่อนอารมณ์รอบกาย ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “หวังว่าเธอจะภาวนาให้นายไม่เลิกกับเธอแล้วกัน”
ไม่อย่างนั้น เมื่ออวี้จิ่งหรงถอนเกราะป้องกันชั้นนั้นออก ก็ถึงคราวตายของจีซีอิง
แววตาของอวี้จิ่งหรงไหววูบ เขาเข้าใจความหมายของฮั่วเยียนโจว
แต่เขายังไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น!
อย่างน้อยตอนนี้ จีซีอิงก็ยังเป็นคนที่เขาชอบ เขาไม่ติดใจที่จะปกป้องเธอ