“คุณหมอเสิ่น ทำไมถึงมีคุณหมอเสิ่นหลายคนล่ะ?”
“ไม่สิ ไม่ใช่... หมายถึงมีคุณหมอเสิ่นหลายคนต่างหาก...”
เด็กสาวพูดจาสับสน ดวงตากลมรีไร้แวว
เสิ่นจิงอันมองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน สะอาดกระจ่างไร้ฝุ่นธุลี
“เป็นเด็กผู้หญิงที่เหมือนนางฟ้าจริง ๆ!”
เขาเผลอเหม่อไปชั่วครู่ ก่อนยกกาแฟขึ้นจิบ แล้วรอยยิ้มอ่อนโยนก็กลับมาอีกครั้ง “คุณหนูจี ผมอยากถามอะไรคุณสักหน่อย”
เด็กสาวนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น วางมือบนหัวเข่าอย่างเรียบร้อย ชายกระโปรงคลุมลงมาถึงน่อง พริ้วไหวเบา ๆ
ได้ยินเขาพูด ริมฝีปากอวบอิ่มก็ขยับน้อย ๆ “อะไรเหรอ?”
เสิ่นจิงอันมองใบหน้าขาวราวกระเบื้องของเธอ แล้วลดเสียงลง “คุณหนูจีมีคนที่ชอบไหม?”
โดยทั่วไปแล้ว สิ่งที่ถูกลืมไปมักเป็นคนสำคัญมาก หรือไม่ก็เป็นเรื่องที่ไม่ใส่ใจ
แค่ไม่รู้ว่าเจ้าบ้านตระกูลฮั่วสำหรับเด็กสาวคนนี้เป็นอย่างแรกหรืออย่างหลัง!
“มีค่ะ”
แววสนใจวาบผ่านดวงตาหงส์เย็นชาของเสิ่นจิงอัน “เขาชื่ออะไร คุณหนูจียังจำได้ไหม?”
เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่ง คิ้วเรียวค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
ใบหน้าขาวผ่องฉายแววเจ็บปวด ดวงตากลมรีมีหยาดน้ำคลอ
เธอเผยอริมฝีปาก พึมพำว่า “ฉัน...เหมือนจะจำไม่ค่อยได้แล้ว”
เสิ่นจิงอันมองเธอ พลางชี้นำอย่างใจเย็น “คนที่คุณชอบคือคนที่คุณลืมไปคนนั้นหรือเปล่า?”
ตรงปากบันไดมีร่างสูงใหญ่ยืนอยู่