ฮั่วเยียนโจวแค่นหัวเราะเบา ๆ “ใครจะไปรู้เรื่องของเขาล่ะ!” ตัวเขาเองยังยุ่งจนหัวหมุน จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจคนอื่น!
เขาหยิบแก้วเหล้าข้างมือขึ้นมา กรอกลงคอรวดเดียว
น้ำสีอำพันในแก้วค่อย ๆ ลดลงทีละนิด จนหมดเกลี้ยงในที่สุด
เหมียวอิ๋งมองแก้วเปล่าของเขา คิดจะช่วยเติมให้อีกหน่อย
ฮั่วเยียนโจวไม่ได้ปฏิเสธ ปล่อยให้เธอรินแล้วดื่มต่อ
หลังดื่มไปหลายแก้ว ฤทธิ์เหล้าก็ค่อย ๆ แล่นขึ้นมา เขารู้ว่าดื่มต่อไม่ได้แล้ว
โจวอวี้เจิ้งวางหมากลง ลุกขึ้นเดินมาทางนี้
แววตาดำขลับจับอยู่ที่ตัวเขา “นี่คิดจะพักที่บริษัทต่อหรือไง?”
ฮั่วเยียนโจวไม่เงยหน้า ตอบเสียงขรึม “ช่วงนี้บริษัทมีเรื่องเยอะ พักที่บริษัทสะดวกกว่า”
โจวอวี้เจิ้งไม่รู้ว่าเชื่อคำพูดนี้หรือเปล่า จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
‘จะทำไปทำไม?’
...........
ฮั่วเยียนโจวไม่ได้อยู่ดึกนัก สุดท้ายก็ออกจากอวิ่นเซ่อ
คนขับเห็นเขาเดินโซเซออกมา จึงรีบเข้าไปประคอง “คุณฮั่ว”
ฤทธิ์เหล้าพุ่งขึ้นมา ดวงตาฮั่วเยียนโจวพร่ามัว เขาปล่อยให้คนขับพยุงไป
ใบหน้าตรงหน้าดูราวกับกลายเป็นใบหน้าสวยหวานขนาดเล็ก
รูม่านตาฮั่วเยียนโจวหดลงเล็กน้อย เขายกมือดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด
“คุณฮั่ว คุณฮั่ว! ผมไม่ใช่คุณหนูหร่วน ผมเหล่าหวังเองครับ!”