ตระกูลฮั่วกับตระกูลอวี๋อยู่ไม่ไกลกันนัก เพราะบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ต่างก็ไม่ใช่บ้านหลัก แต่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของแต่ละคน
ขับรถไปก็ใช้เวลาแค่ประมาณ 20 นาที
สี่ทุ่ม--
รถเบนท์ลีย์สีดำจอดลงหน้าคฤหาสน์ตระกูลฮั่ว
อวี้จิ่งหรงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ พับแขนเสื้อขึ้นไป
กระดุมตรงคอเสื้อถูกปลดออกสองสามเม็ด เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวซีดและร่องอกที่เห็นราง ๆ
เขากอดอกพิงกำแพง ขายาวทั้งสองข้างไขว้กันอย่างสบาย ๆ
“แชะ--”
เปลวไฟส่องให้เห็นเค้าโครงใบหน้าคมแข็งท่ามกลางความมืด และฉาบร่างเขาด้วยไอสังหารเย็นเยียบ
คนรับใช้ในคฤหาสน์ได้ยินเสียงกริ่ง พอเห็นว่าเป็นเขาก็รีบออกมาเปิดประตู
“สวัสดีครับคุณอวี๋ ดึกป่านนี้แล้ว คุณมาที่นี่...”
อวี้จิ่งหรงไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับว่า “ฮั่วเยียนโจวอยู่ไหน?”
คนรับใช้ตอบว่า “คุณผู้ชายเพิ่งกลับมาได้ไม่นานครับ ตอนนี้อยู่ในห้องหนังสือ ยังไม่ได้พักผ่อน”
“อืม”
พอได้ยินเสียงตอบรับเรียบ ๆ คนรับใช้ก็ยิ่งงุนงง ไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่
คุณอวี๋มาทำอะไรกันนะ!
ดึกดื่นป่านนี้ มาหาคุณผู้ชายของพวกเขาเพื่อกระชับความสัมพันธ์หรือไง?
ชายหนุ่มโยนบุหรี่ลงพื้นอย่างไม่รีบร้อน ก่อนใช้รองเท้าหนังเหยียบขยี้จนดับสนิท
จากนั้นก็ก้าวเข้าไปในคฤหาสน์
ไฟในโถงใหญ่ของตระกูลฮั่วดับหมดแล้ว เหลือเพียงห้องนอนใหญ่กับห้องหนังสือบนชั้นสองที่ยังเปิดไฟอยู่
อวี้จิ่งหรงตรงไปยังห้องหนังสือบนชั้นสอง แล้วถีบประตูเปิดผาง