แพขนตาของเด็กสาวสั่นไหวอย่างแรง ราวกับแปรงขนนุ่มปัดผ่านฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่ม
“จริงเหรอ?”
เธอยังคงไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะมีความสำคัญในใจเขาถึงขนาดนี้
อวี้จิ่งหรงมองเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วตอบอย่างจริงจัง “จริงสิ”
“เธอเป็นแฟนฉัน อยากทำอะไร ฉันจะจัดการให้เอง”
จีซีอิงกะพริบตาเบา ๆ แล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม
เธอซุกหน้าลงกับอกเขา
“คุณดีกับฉันจังเลย”
อวี้จิ่งหรงชะงักไป ก่อนจะหัวเราะแล้วลูบศีรษะเธอเบา ๆ “แค่นี้ก็ดีแล้วเหรอ?”
การปกป้องเธอไม่ใช่สิ่งที่แฟนควรทำอยู่แล้วหรือไง?
เมื่อครู่ที่ปล่อยให้เธอรับมือกับการกลั่นแกล้งของฮั่วเยียนโจวตามลำพัง ก็ถือว่าเขาบกพร่องในหน้าที่แล้ว
ต่อจากนี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครรังแกเธออีก
ต่อให้เป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กก็ห้ามแตะต้องเธอ
“ต่อไปฉันจะดีกับเธอให้มากกว่านี้”
เขาสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้ข้อพับเข่าของหญิงสาว ส่วนอีกข้างช้อนไปใต้เรือนผมนุ่มสลวย แล้วอุ้มเธอขึ้นอย่างมั่นคง
ก้าวไปทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังทางออกของห้องจัดเลี้ยง
ชายร่างสูงโอบหญิงสาวในอ้อมแขนไว้มิดชิดจนแทบไม่เห็นอะไร ผู้คนมองเห็นเพียงเรียวขาขาวผ่องข้างหนึ่งที่แกว่งอยู่กลางอากาศ
ชั้นสอง--
ชายหนุ่มพิงราวระเบียง มือยังแกว่งแก้วไวน์แดงไปมา สายตาจับจ้องแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่เดินห่างออกไป