อวี้จิ่งหรงตรวจเอกสารเสร็จก็เป็นเวลาห้าโมงแล้ว
เขาวางปากกาหมึกซึมลง ก่อนจะเงยหน้ามองกรอบรูปตรงมุมโต๊ะ
ข้างในเป็นภาพร่างที่จีซีอิงวาดเอาไว้
ยามทำงาน แววตาและคิ้วของชายหนุ่มดูเคร่งขรึม มุมหน้าคมชัดเผยประกายดุดันอยู่หลายส่วน
แววตาของอวี้จิ่งหรงมืดลงเล็กน้อย คืนนี้จะกลับบ้านดีไหมนะ?
ไม่เจอกันหลายวันแล้ว เธอจะคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า?
เขาจงใจมองข้ามข้อเท็จจริงที่ว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา หญิงสาวไม่เคยโทรหาเขาเลยสักครั้ง มีเพียงข้อความแสดงความห่วงใยไม่กี่คำที่ส่งมาทางโทรศัพท์ทุกวันอย่างขอไปที
“ติ๊งต่อง--”
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น อวี้จิ่งหรงเงยหน้ามอง
จี้ซิงซิง【พี่หรง~ วันนี้กลับบ้านไหม? ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วนะ!】
มุมปากของอวี้จิ่งหรงยกขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในชั่วพริบตา【กลับ】
ห้าโมงครึ่ง--อวี้จิ่งหรงกลับถึงบ้านตรงเวลา
พอเปิดประตู แสงอาทิตย์ยามเย็นก็ทอดตามหลังเขา เผยให้เห็นรูปร่างสูงโปร่งสง่างามยิ่งขึ้น
จีซีอิงเงยหน้าขึ้น พอเห็นเขากลับมา ดวงตากลมโตพลันเป็นประกาย เธอกระโดดลงจากโซฟาทันทีแล้วพุ่งเข้าใส่เขา
“พี่หรง~”
“ฉันคิดถึงพี่มากเลย”
แขนเรียวทั้งสองข้างโอบเอวแข็งแรงของชายหนุ่มไว้แน่น ศีรษะซุกอยู่ในอ้อมอกเขาราวกับนกกระทาตัวน้อย
เสียงของหญิงสาวทั้งนุ่มทั้งหวานราวกับมาร์ชแมลโลว์ชุบน้ำผึ้ง
สายตาของอวี้จิ่งหรงเลื่อนไปหยุดที่เท้าของเธอซึ่งเหยียบอยู่บนพื้นกระเบื้อง
เท้าของสาวน้อยไม่ใหญ่ หลังเท้าขาวผ่องจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวชัดเจน นิ้วเท้าหดงอขึ้นเองเพราะสัมผัสความเย็นจากพื้น เล็บตัดแต่งเป็นทรงมนสะอาดสะอ้าน มีสีชมพูจาง ๆ ดูน่ามอง