“อะไรนะ?”
อวี้จิ่งหรงเกือบคิดว่าตัวเองฟังผิด
แต่แล้ว—
เขาก้มตามองเธอ
เด็กสาวตาแดงก่ำ ดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วอย่างกลัวเขาปฏิเสธว่า “ฉันนอนเรียบร้อยมาก ไม่ทำให้นายลำบากหรอก”
คำปฏิเสธที่อวี้จิ่งหรงเกือบเอ่ยออกมาพลันติดค้างอยู่ที่ปลายลิ้น
ในเมื่อเธอเป็นแฟนของเขา แค่นอนเตียงเดียวกันก็ดูสมเหตุสมผลดี
เขาพยายามหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองเช่นนั้น
อวี้จิ่งหรงไม่พูดอะไร เพียงประคองคนในอ้อมแขน แล้วอุ้มเธอทั้งตัวทั้งผ้าห่มเดินเข้าไปด้านใน
จีซีอิงรีบกอดคอเขาแน่น แถมยังหนีบขาเข้าหากันยิ่งกว่าเดิม
ลมหายใจของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเริ่มถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือใหญ่ตบก้นงอนของเธอเบา ๆ “อยู่นิ่ง ๆ”
ชั่วพริบตา ใบหน้าของจีซีอิงก็แดงก่ำ!
“นาย...”
อวี้จิ่งหรงเลิกคิ้ว “ฉันทำไม?”
จีซีอิงเม้มปาก ก่อนพูดอย่างทั้งอายทั้งโมโหว่า “นายตีก้นฉัน...”
สองคำสุดท้ายเธอพูดไม่ออกจริง ๆ จึงปล่อยให้ประโยคขาดหายไป
อวี้จิ่งหรงมองท่าทางที่แค่แหย่นิดเดียวก็หน้าแดงของเธอ แล้วนึกถึงภาพลักษณ์หยิ่งผยองบาดตาในอดีต ก็ยากจะเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้
เขาวางเธอลงด้านในของเตียง แล้วเอนตัวลงนอนข้าง ๆ
“นอนได้แล้ว”
ระหว่างทั้งสองมีช่องว่างกว้างพอให้คนหนึ่งคนนอนคั่น จีซีอิงหันไปมองเขา
ชายหนุ่มหลับตาไปแล้ว
จีซีอิงคิดว่าพรุ่งนี้เขายังต้องไปทำงาน จึงนอนลงอย่างว่าง่าย ไม่ไปรบกวนอีก
สายฟ้าฟาดลงมานอกหน้าต่างเป็นระยะ แสงแลบวาบทำให้ท้องฟ้าทั้งผืนดูน่ากลัวผิดปกติ
จีซีอิงสะดุ้งเล็กน้อย เหลือบมองชายหนุ่มที่หลับไปแล้ว ก่อนบังคับตัวเองให้ละสายตา