บนโซฟา มีก้อนร่างเล็ก ๆ ขดอยู่ใต้ผ้าห่มขนแคชเมียร์
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรสาวน้อยพลิกตัวตะแคง ร่างขดงอ ใบหน้าเล็กขนาดเท่าฝ่ามือครึ่งหนึ่งซุกอยู่ในผ้าห่ม แก้มถูกกดจนเป็นรอยแดง
ขาเรียวคู่งามแนบชิดกัน ผิวเนียนนุ่มจนแทบเหมือนบีบน้ำออกมาได้
อวี้จิ่งหรงจ้องมองเธออยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ในดวงตาลึกล้ำราวกับมีบางอย่างวูบไหวขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ สงบนิ่งลงในที่สุด
บางทีเธออาจฝันถึงเรื่องน่ารำคาญเข้า สาวน้อยจึงเผลอเตะขาเบา ๆ แต่เพราะอยู่ใกล้ขอบโซฟาเกินไป แค่ขยับนิดเดียวก็ร่วงลงมา
รูม่านตาของเขาหดวูบ ร่างกายขยับไวกว่าความคิด ก้าวเข้าไปรับเธอไว้ทันที
ร่างนุ่มหอมอยู่ในอ้อมแขน เขากระชับวงแขนที่โอบเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย
บางทีอาจสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย สาวน้อยไม่ได้ตื่นขึ้น กลับซุกลึกเข้าหาอ้อมอกเขามากกว่าเดิม
อวี้จิ่งหรงหลุบตาลง มุมปากบางกดต่ำลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
...........
ในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของอวิ่นเซ่อ---
สี่สหายที่ไม่ได้พบกันมานาน ในที่สุดก็ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งในวันนี้
คนที่นั่งตำแหน่งประธานคือโจวอวี้เจิ้ง ด้านขวามือของเขาคือเซี่ยหนานเซียว ถัดลงไปเป็นฮั่วเยียนโจว
ส่วนที่นั่งทางซ้ายยังคงว่างเปล่า ไม่มีใครนั่ง
ในอ้อมแขนเซี่ยหนานเซียวยังคงมีนางแบบสาวซบอยู่ ทว่าไม่ใช่เหมียวอิ๋ง แต่เป็นคนหน้าใหม่ที่ไม่คุ้นตา