คลื่นในอ่างอาบน้ำซัดสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนน้ำไหลมารวมกันเป็นแอ่งตื้น ๆ เป็นแนวยาวบนพื้นกระเบื้อง
ไอน้ำร้อนอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมชวนเคลิบเคลิ้มลอยปะปนอยู่ในอากาศ
พอออกมา หญิงสาวก็หลับสนิทไปแล้ว
เตียงใหญ่ในห้องนอนหลักสกปรกจนใช้ต่อไม่ได้ อวี้จิ่งหรงจึงอุ้มเธอไปที่ห้องนอนอีกห้อง
หลังช่วยเป่าผมให้แห้งแล้ว อวี้จิ่งหรงถึงค่อยดึงเธอกลับเข้ามากอด
เขามองเธออยู่นาน ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ
“จากนี้ไป เธอเป็นของฉันคนเดียว ใครคิดจะมาแย่ง ฉันไม่ปล่อยไว้แน่”
“อืม...”
ไม่รู้ว่าเธอพึมพำเพราะฝัน หรือได้ยินคำพูดของเขาจริง ๆ จู่ ๆ หญิงสาวก็ส่งเสียงงึมงำ ก่อนจะซุกเข้าหาอ้อมแขนเขาลึกกว่าเดิม
อวี้จิ่งหรงมองท่าทางไร้การระแวดระวังของเธอ จู่ ๆ หัวใจส่วนหนึ่งก็พังทลายลง แล้วจมดิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว
เขากอดเธอแน่นขึ้น ราวกับอยากฝังเธอไว้ในกระดูก สุดท้ายก็โอบกอดเธอไว้แล้วหลับสนิท
วันถัดมา—ตอนจีซีอิงตื่นขึ้นมา ร่างกายก็ปวดเมื่อยไปหมดราวกับถูกรถทับ โดยเฉพาะบริเวณโคนขาที่ทั้งปวดทั้งตึงจนพูดไม่ออก
ที่ข้างกายเย็นชืด เห็นได้ชัดว่าอวี้จิ่งหรงออกไปนานแล้ว
เธอขยับเอวเบา ๆ ความปวดทำให้สูดปากฮือ
ไอ้คนสารเลว...
【ซีซี เธอเป็นยังไงบ้าง? บุตรแห่งโชคชะตารังแกเธอหรือเปล่า?】
เสียงเล็ก ๆ ของระบบดังขึ้นในทะเลจิตสำนึกอีกครั้งหลังเงียบหายไปนาน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและกระวนกระวาย
จีซีอิงนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที “เมื่อวานนายเห็นอะไรบ้าง?”