จีซีอิงถูกเขานวดจนสบายสุด ๆ ไม่ได้ปัดมือเขาออกอีกแล้ว กลับสั่งเสียด้วยซ้ำ “ขยับไปด้านข้างอีกหน่อย”
อวี้จิ่งหรงขยับมือไปยังตำแหน่งที่เธอบอกอย่างอดทน แล้วนวดต่อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามเสียงเบา “หิวไหม? ฉันให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว ลงไปกินสักหน่อยไหม?”
จีซีอิงพยักหน้า เธอหิวจริง ๆ
แต่—
เหมือนเธอนึกเรื่องสำคัญอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็ยื่นมือไปดึงปกเสื้อของอวี้จิ่งหรง ใบหน้าเล็กแดงก่ำขึ้นมาทันที พูดอึกอักว่า “ในห้องนอนใหญ่...”
เธออยากถามว่าเขาเก็บกวาดห้องนอนใหญ่ที่เละเทะไปหมดแล้วหรือยัง!
อวี้จิ่งหรงฟังออกว่าเธอหมายถึงอะไร “ฉันให้คนเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว”
จีซีอิงถอนหายใจโล่งอก
เขาเข้าใจดีว่าหญิงสาวขี้อาย
อย่างไรเสียที่บ้านก็ไม่มีคนอื่น เขาจึงอุ้มเธอลงไปชั้นล่างทั้งอย่างนั้น
บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าจัดเตรียมไว้เต็มโต๊ะแล้ว
ทุกกล่องยังมีไอร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมยั่วน้ำลาย
จีซีอิงส่งเสียง “เอ๊ะ—” “นี่ดูไม่เหมือนอาหารที่ทำกันที่บ้านนะ”
อวี้จิ่งหรงตอบ “อืม! เป็นอาหารจากร้านผิ่นไจ้เซวียนในเครือเซี่ย ฉันให้คนสั่งทำไว้ล่วงหน้าแล้วค่อยเอากลับมา”
จีซีอิงเคยได้ยินชื่อผิ่นไจ้เซวียน เป็นร้านอาหารที่เปิดรับเฉพาะสมาชิกวีไอพี ไม่ต้อนรับลูกค้าทั่วไป
แม้แต่สมาชิกที่เข้าไปจองอาหารก็ต้องนัดล่วงหน้า เพราะเชฟของร้านทำอาหารแต่ละวันในจำนวนจำกัด ขายหมดแล้วก็หมดเลย