“ติ๊งต่อง—”
เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ดังชัดเป็นพิเศษในห้องส่วนตัว
ฮั่วเยียนโจวเหลือบมองตามสบาย แล้วก็ไม่ได้สนใจอีก
ทว่าอีกฝ่ายยังส่งข้อความมาไม่หยุด ราวกับไม่คิดจะยอมเลิกรา
เซี่ยหนานเซียวยิ้ม แววตาเจือความขบขัน “ไม่ตอบหน่อยเหรอ?”
ฮั่วเยียนโจวเองก็รู้สึกรำคาญ จึงกดเปิดข้อความ
หรวนชิง【ฉันจองคิวถ่ายภาพแต่งงานไว้แล้ว พรุ่งนี้นายว่างไหม?】
【ที่ดีที่สุดคือไปถึงตอนเก้าโมงเช้า เพราะต้องแวะไปตรวจสุขภาพก่อนแต่งงานที่โรงพยาบาลก่อน】
【ทำไมไม่ตอบข้อความ กำลังยุ่งอยู่เหรอ?】
หลังจากนั้นเธอยังส่งรูปถ่ายหลายรูปตามมา ฮั่วเยียนโจวกวาดตาดูไม่กี่รูปก็เลิกสนใจ
【รู้แล้ว】
เขาออกจากหน้าต่างสนทนา แล้วเปลี่ยนไปไถดูฟีดในโซเชียล
ปลายนิ้วชะงักกึกเมื่อเลื่อนมาเจอโพสต์หนึ่ง จากนั้นเขาก็เลื่อนผ่านไป แล้วไถลงต่อ
ไม่ถึงสามวินาที เขาก็เลื่อนกลับไปหาเจ้าของโพสต์เมื่อครู่ ก่อนกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์
หน้าโปรไฟล์ของอีกฝ่ายสะอาดเรียบร้อย ตั้งค่าให้เห็นโพสต์ย้อนหลังได้แค่สามวัน โพสต์ล่าสุดคือรูปกระดานหมากรุกภาพนั้น
เขาปิดโทรศัพท์แล้วโยนไว้บนโซฟาข้างตัว
เซี่ยหนานเซียวซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นอารมณ์ของเขาชัดเจน มุมปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน
เขาคลายเนกไทที่คอ ลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะบิลเลียดด้านข้าง นิ้วเรียวยาวกำไม้คิวไว้ มืออีกข้างวางคั่นระหว่างโต๊ะกับไม้คิว ร่างสูงใหญ่โน้มลงเล็กน้อย ดวงตาดำขลับจับจ้องลูกบิลเลียดบนโต๊ะ