ผู้ช่วยจางรีบรับคำ “ได้ครับ คุณอวี๋”
อวี้จิ่งหรงสั่งต่อ “ไปหาหินหยกเหอเถียนคุณภาพดีมาสักก้อน แล้วทำเป็นกระดานหมากล้อม”
ผู้ช่วยจางตอบ “ได้ครับ”
หลังวางสาย อวี้จิ่งหรงก็กลับมาที่โต๊ะอาหาร
บนโต๊ะยังคงอยู่ในสภาพเดิมทุกอย่าง หญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าซึมเซา ไม่รู้กำลังคิดอะไร
หัวใจของอวี้จิ่งหรงพลันกระตุกวูบ เขารีบสาวเท้าเข้าไปหา “เป็นอะไรไป เหนื่อยหรืออาหารไม่ถูกปาก?”
จีซีอิงมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนกลับมาเชื่อฟังเหมือนเคย “รอคุณอยู่ค่ะ”
ดวงตาของเธอสวยมาก ยามตั้งใจมองใครสักคน ในแววตาก็มีแต่คนคนนั้น จะบอกว่าดวงดาวทั่วฟ้าล้วนเป็นของเธอก็ไม่เกินจริง
อวี้จิ่งหรงนึกถึงหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงเขาเป็นครั้งคราวขึ้นมา จู่ ๆ ก็รู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงอยากให้เธอฟื้นความทรงจำแล้วจากไปเร็ว ๆ
แต่ตอนนี้ แค่จินตนาการถึงภาพที่เธอวิ่งไปหาฮั่วเยียนโจว เขาก็อยากฆ่าคนแล้ว
เขาข่มความรู้สึกยุ่งเหยิงในใจไว้ แล้วคีบอาหารให้เธอ “เด็กดี คราวหน้าหิวก็เริ่มกินก่อนได้เลย”
จีซีอิงไม่ได้โต้แย้ง เพียงตอบรับเสียงเบาอย่างว่าง่าย “อ๋อ”
แต่เขารู้ดีว่า คราวหน้าเธอก็ยังจะทำแบบนี้อีก
ยามผู้หญิงของเขารักใครสักคน เธอก็ทุ่มเทให้หมดทั้งใจ ไม่มีความคิดซับซ้อนอื่นใด
เมื่อก่อนเธอเป็นแบบนี้กับฮั่วเยียนโจว ตอนนี้ก็เป็นแบบนี้กับเขา
หลังอาหาร อวี้จิ่งหรงอยู่เล่นหมากล้อมกับเธอ
ปลายนิ้วที่มีข้อนิ้วชัดเจนสัมผัสหมากสีดำ ผิวสัมผัสหยาบกระด้างทำให้เขาไม่ค่อยชอบใจนัก