จีซีอิงไม่ใส่ใจเรื่องนี้ «10% ไม่ได้บอกอะไรสักหน่อย ของแค่นี้มีหรือไม่มีก็แทบไม่ต่างกัน»
ใจคนมีอำนาจยากแท้หยั่งถึง วันนี้เขาอาจมอบค่าความชอบให้เธอ 10% พรุ่งนี้ก็อาจกลับคำไม่ยอมรับเธอได้เหมือนกัน
การทำให้เขาชอบไม่ใช่เรื่องยาก แต่ยากตรงจะทำอย่างไรให้เขารักษาความรู้สึกนี้ไว้ตลอด
ตลอดหลายวันหลังจากนั้น ทุกครั้งที่อวี้จิ่งหรงกลับมา เธอก็จะคอยตื๊อให้เขาเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อน
ทุกวันเมื่อกลับถึงบ้านแล้วเห็นเธอนั่งเล่นหมากล้อมอยู่บนโซฟาอย่างเพลิดเพลิน อวี้จิ่งหรงก็เริ่มสนใจอยากประลองฝีมือขึ้นมาเหมือนกัน
«ทำไมถึงนึกอยากเล่นหมากล้อมขึ้นมาล่ะ?»
สาวน้อยคีบหมากตัวหนึ่งไว้ พลางครุ่นคิดว่าจะวางตรงไหนดี จู่ ๆ ก็ได้ยินเขาถาม จึงตอบว่า «เบื่อน่ะสิ!»
«วันนี้ฉันดูรายการหนึ่งมา อาจารย์ในรายการเล่นหมากล้อมเก่งมากเลย»
อวี้จิ่งหรงทนไม่ได้ที่เห็นเธอชมคนอื่น ดวงตาเรียวเป็นประกายคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม «ฉันเก่งกว่าพวกเขาอีก ทำไมไม่ชมฉันบ้างล่ะ?»
«อืม จิ่งหรงเก่งมากเลย»
เสียงของเธอหวานนุ่มน่าฟัง แต่มีหรือที่อวี้จิ่งหรงจะฟังไม่ออกว่าเธอพูดส่ง ๆ!
ตั้งแต่เขาเดินเข้าประตูมา เธอยังไม่ยอมมองหน้าเขาตรง ๆ สักครั้ง
เมื่อก่อนพอเขากลับถึงบ้าน เธอจะวิ่งเข้ามากอดเขาทันที
ยิ่งคิด ในใจก็ยิ่งรู้สึกแย่
เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงต่ำขรึมแฝงความไม่พอใจ «จีซีอิง»
ได้ยินดังนั้น ในที่สุดสาวน้อยก็ยอมเงยหน้าจากกระดานหมาก