ปฏิกิริยาของโจวอวี้เจิ้งเรียบเฉยเกินไป จนฮั่วเยียนโจวรู้สึกว่ามันช่างเหลือเชื่อ
จะโยนเคราะห์ให้คนอื่นก็ไม่เห็นต้องโยนกันแบบนี้!
เขาเก็บสายตาพินิจพิเคราะห์กลับมา แล้วหันไปมองอวี้จิ่งหรงอีกครั้ง
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก...”
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ขัดจังหวะบรรยากาศประหลาดนี้
อวี้จิ่งหรงขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากตำหนิ ประตูบานฝ้าก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก
“พี่หรง ฉันเอาอาหารเช้ามาให้...”
เสียงหวานนุ่มของผู้หญิงดังมาจากหน้าประตู ทว่าพูดยังไม่ทันจบก็ชะงักค้างอยู่ในลำคอ
ทุกคนในห้องหันไปมองคนที่เข้ามาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
วันนี้จีซีอิงสวมเดรสแขนกุดสีขาวเรียบง่าย ปักลายผีเสื้อ จับคู่กับสร้อยคอรูปฝักถั่วสี่ฤดูสีเขียวมรกต
ต่างหูของเธอเป็นอัญมณีทรงไข่สีเขียวสดเม็ดเล็ก แต่งขอบด้วยเพชรเม็ดจิ๋วเรียงเป็นวง แสงระยิบระยับสะท้อนวูบไหวในอากาศ
ผมดำขลับถักเป็นเปียก้างปลาไว้ด้านข้าง เส้นผมเล็ก ๆ หลายปอยตกลงบนลำคอระหงอย่างเป็นธรรมชาติ
รองเท้าที่สวมเป็นรองเท้าแตะหัวแหลมสีเบจ
การจับคู่สีขาวกับเขียวดูสดใสสะอาดตา ชวนให้มองแล้วสะดุดตา ทั้งยังแผ่กลิ่นอายหรูหราอย่างบอกไม่ถูก
ที่โดดเด่นที่สุดยังคงเป็นใบหน้างดงามสะคราญ ผิวขาวราวเครื่องเคลือบเปล่งประกายเย็นเยียบอย่างเป็นธรรมชาติ
จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้ม
ดวงตาคู่งามดุจคลื่นน้ำใต้แสงจันทร์ฤดูใบไม้ร่วง แฝงเสน่ห์เย้ายวนที่อธิบายไม่ถูก
เพียงชั่วพริบตา สายตาหลายคู่ก็จับจ้องไปยังเธอ หนึ่งในนั้นยังแฝงความหมายลึกซึ้งและความรู้สึกซับซ้อน