หญิงสาวสะดุ้งจนชะงักไป เธอนั่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบอย่างทำอะไรไม่ถูก “ไม่ใช่ว่าคุณให้ฉัน...”
เซี่ยหนานเซียวหยิบเช็คจากกระเป๋าเสื้อโยนใส่ตัวเธอ ตัดบทก่อนอีกฝ่ายจะพูดจบ “ไสหัวไป!”
หญิงสาวไม่รู้ว่าตัวเองไปทำให้เขาโกรธตรงไหน และก็ไม่กล้าอยู่ต่อให้เขารำคาญอีก จึงคว้าเช็คแล้วค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น ก่อนเดินจากไปอย่างสั่นเทา
คนในห้องส่วนตัวเห็นภาพนี้จนชินตาแล้ว
เซี่ยหนานเซียวอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเกิดวันนี้ แค่ไม่รู้ว่าวันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีหรือเปล่า ผู้หญิงโชคร้ายคนนั้นถึงได้ซวยมาเจอเข้า
เหมียวอิ๋งเองก็ไม่คิดว่าเซี่ยหนานเซียวจะหาเรื่องขึ้นมากะทันหัน
เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่น่าสงสารและตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเมื่อครู่ แววตาของเธอก็ฉายความเห็นใจขึ้นมานิดหนึ่ง
คบกับผู้ชายเจ้าชู้อย่างเซี่ยหนานเซียว จุดจบย่อมต้องน่าเศร้า
ถ้าเผลอมีใจให้ผู้ชายเจ้าชู้คนนี้ด้วย ก็เหมือนเพิ่มความเจ็บปวดจนเต็มพิกัด
แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็ไม่เคยยอมให้เธอจูบปากเลย
เซี่ยหนานเซียวกระตุกเนกไท ก่อนกลับไปนั่งบนโซฟา ทว่าความกระสับกระส่ายทั่วร่างกลับไม่ลดลงแม้แต่น้อย
เขาเหลือบมองเหมียวอิ๋งที่ทำตัวกลืนหายไปกับฉาก “มานี่”
เหมียวอิ๋งชะงัก ยืนนิ่งอยู่กับที่
รอยยิ้มตรงมุมปากเซี่ยหนานเซียวเย็นลง “หูหนวกหรือไง?”
เหมียวอิ๋งอ้อยอิ่ง ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเขา
อวี้จิ่งหรงดื่มชาหมดถ้วยแล้ว กำลังคุยกับโจวอวี้เจิ้งเรื่องข้อตกลงร่วมมือของกลุ่มทุน
“โครงการเหมืองลิเทียมนี้ ทางรัฐบาลอนุมัติแล้ว”
โจวอวี้เจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย “รู้แล้ว เงินค่าก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่ให้ตระกูลโจวเป็นคนออก ถึงตอนนั้นให้คนของนายเข้าไปเซ็นสัญญาได้เลย”