“คุณฮั่ว กรุณาวางตัวให้เหมาะสมด้วยค่ะ”
“จู่ ๆ คุณก็ลากฉันมาที่นี่ แล้วพูดอะไรไม่รู้เรื่องเป็นชุด ฉันฟังไม่เข้าใจสักคำ”
“แน่นอนว่าฉันก็ไม่ได้สนใจจะเข้าใจด้วย”
“แต่ขอให้จำไว้ ฉันเป็นแฟนของเพื่อนสนิทคุณ”
“ทั้งการกระทำและคำพูดของคุณล่วงเกินฉันแล้ว”
“เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีและสิทธิของตัวเอง ฝ่ามือเมื่อกี้ก็สมควรแล้วที่คุณจะได้รับ”
พูดจบ เธอก็เปิดประตูแล้ววิ่งออกไปทันที
นอกประตู มีร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ายืนมานานแค่ไหนแล้ว
ใต้แสงไฟ ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด มองเห็นเพียงแนวกรามที่ขบเกร็ง
จีซีอิงไม่สนใจว่าเขากำลังคิดอะไร พุ่งเข้าไปซบอกอีกฝ่ายทันที
มือเล็กโอบเอวสอบของชายหนุ่มไว้แน่น แล้วยังถูไถศีรษะกับอกเขาอย่างออดอ้อนราวกับลูกแมว
“จิ่งหรง~ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”
อวี้จิ่งหรงก้มมองกระหม่อมที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มฟูของหญิงสาว ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
“ได้”
เขาก้มลงอุ้มเธอขึ้นมา ดวงตาดำสนิททอดมองร่างที่อยู่ด้านใน
“หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายนะ”
พูดจบ เขาก็ไม่อยู่ต่อ อุ้มหญิงสาวเดินจากไปทันที
ตรงนั้น ฮั่วเยียนโจวยังคงจ้องร่างเล็กบอบบางที่ซบอยู่ในอ้อมแขนอวี้จิ่งหรงเขม็ง
กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอยังคงติดอยู่บนฝ่ามือ
ฮั่วเยียนโจวลูบใบหน้าตัวเอง
ฝ่ามือเมื่อกี้ไม่ได้เจ็บเลย
แต่เป็นครั้งแรกที่เธอขีดเส้นแบ่งระหว่างเขากับเธออย่างชัดเจน