เซียวซือเยวี่ยนกวักมือเรียกเหอซื่ออวี่
เหอซื่ออวี่โน้มตัวไปข้างหน้า สายตาจดจ้องมองนางอย่างไม่อาจละสายตา
เซียวซือเยวี่ยนคว้าชายเสื้อของเหอซื่ออวี่ไว้ เงยหน้าขึ้นซบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็ว
เหอซื่ออวี่หยุดหายใจกะทันหัน จะไล่ตามริมฝีปากแดงงามของนาง แต่เซียวซือเยวี่ยนกลับหลบเลี่ยงไป
"พี่หญิง..." เหอซื่ออวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
"นี่คือเงินมัดจำ ส่วนเงินก้อนสุดท้ายจะเป็นเช่นไร ขึ้นอยู่กับผลงานของเจ้าแล้ว หากเจ้าทำได้เกินความคาดหมาย ก็จะได้รับรางวัลตามที่ต้องการ"
"ข้าจะเชื่อฟังพี่หญิง ข้าจะเป็นสุนัขน่ารักที่เชื่อฟังพี่หญิงที่สุด" เหอซื่ออวี่กระซิบข้างหูเซียวซือเยวี่ยนพร้อมกับเม้มติ่งหูของนางเบา ๆ "พี่หญิงรอข้าก่อนนะ"
เหอซื่ออวี่เดินออกจากห้องหนังสือ เห็นจื่อซูและจื่อหลิงยืนอยู่ จึงกล่าวกับทั้งสองว่า "ดูแลฮูหยินของพวกเจ้าด้วย"
จื่อซูและจื่อหลิงรีบรับคำ
ทั้งสองมองแผ่นหลังของเหอซื่ออวี่ที่เดินจากไปไกลแล้ว ต่างพากันงุนงงกลับเข้าไปในห้องหนังสือ "ฮูหยิน คุณชายรองวันนี้จากไปเพียงเท่านี้เลยหรือเพคะ?"
"แน่นอน ข้าต้องขับไล่เขาออกไปเอง" เซียวซือเยวี่ยนลุกขึ้นยืน "หากข้าไม่เติมไฟให้เขา เขาจะว่านอนสอนง่ายเพียงนี้ได้อย่างไร?"
"คุณชายรองตอนนี้เชื่อฟังฮูหยินเป็นอย่างดี เชื่อฟังทุกคำพูดของฮูหยิน" จื่อซูเอ่ยขึ้น "ฮูหยินเก่งยิ่งนักเพคะ!"
"ไปเถอะ กลับไปเปลี่ยนชุด เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เปลี่ยนที่ไปผ่อนคลายบ้าง" เซียวซือเยวี่ยนกล่าว
"ฮูหยินกล่าวถูกต้องเพคะ..."
เซียวซือเยวี่ยนเลิกคิ้วขึ้น "พวกเจ้าว่าเช่นไรเล่า?"
เรือนเงาสะท้อน ฉินจู๋เจวี๋ยยกชาขึ้นดื่มติดต่อกันหลายแก้ว แล้วกดขมับ มองเหอจือหานที่อยู่ข้างกายด้วยสีหน้าไร้ทางเลือก