เรือนเงาสะท้อน ห้องข้างห้องหนึ่ง
แมงดาใหญ่สีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจมองเซียวซือเยวี่ยนกล่าวว่า “แขกผู้มีเกียรติ ไม่งั้นท่านลองเลือกคนอื่นดูใหม่หรือไม่ ทางเรายังมีชายบริการที่ดีอีกมาก มีหลากหลายแบบ รับรองว่าท่านพอใจแน่นอน”
“หมอว่าอย่างไร?” เซียวซือเยวี่ยนถามอย่างเกียจคร้าน
“หมอบอกว่าเป็นลมพิษ ขอเพียงทานยาอย่างถูกต้อง อีกไม่กี่วันก็หาย แต่ว่าตอนนี้เขาขึ้นผื่นแล้ว ไม่รู้ว่าจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้หรือไม่”
“ถ้าเช่นนั้น ก็ให้เขาพักฟื้นให้ดีเถิด! เจ้าเรียกพวกที่ดีที่สุดในเรือนของเจ้ามาให้ข้าดูหน่อย ข้าจะเลือกด้วยตัวเอง”
ที่เรียกว่าลมพิษ ก็คือโรคผื่นคันจำพวกหนึ่ง ร่างกายของอันจื่อเหยียนแข็งแรงดีเพียงใด ไม่มีใครรู้ชัดเท่านางอีกแล้ว เกรงว่าครานี้ต้องมีคนคิดร้ายแกล้งเขาอย่างแน่นอน
[เจ้าของร่าง ท่านเดาไม่ผิด อันจื่อเหยียนมีเจ้านายใหญ่อย่างท่านที่ใจกว้างเช่นนี้ ในเรือนมีคนอิจฉาเขาไม่น้อย โดยเฉพาะฉีกวานคนนั้น ครั้งที่แล้วคิดจะยั่วยวนท่านแต่ล้มเหลว เขายังไม่ยอมแพ้ อยากจะแย่งท่านจากมืออันจื่อเหยียน เรื่องครั้งนี้ก็เป็นฝีมือของเขาเอง]ระบบบินออกมากล่าว
เซียวซือเยวี่ยนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “มีผู้ชายที่ไหนก็มีเรื่องวุ่นวายที่นั่น อายุยังน้อยก็ดีจริง มือดำก็ดำจริง ๆ เช่นนี้แล้วน่าสนใจไม่น้อย”
[เจ้าของร่าง ท่านไม่คิดล้างแค้นแทนผู้ชายของท่านหรือ วันที่เหอจือหานถูกรังแก ท่านยังรู้จักออกหน้าแทนเขา ยามนี้หากท่านออกหน้าแทนอันจื่อเหยียน เขาต้องซาบซึ้งใจแน่นอน บางทีค่าความรู้สึกดีอาจพุ่งทะยานขึ้นฟ้าเหมือนนั่งรถม้าศึกก็เป็นได้]
“วันที่ข้าออกมือครั้งนั้นมิใช่เพื่อแก้แค้นแทนเหอจือหาน แต่เพื่อสอนให้เขารู้จักแก้แค้นแทนตัวเอง นางสนมผู้งดงามนั้นหน้าตาก็งดงามจริง นิสัยก็ซื่อบริสุทธิ์น่ารัก แต่หากไร้ซึ่งเหลี่ยมคมเลยก็ไม่ดี ข้ารังแกเขาได้ แต่คนอื่นรังแกเขาไม่ได้ ส่วนอันจื่อเหยียน หากโดนคนอื่นคิดร้ายก็เป็นเพราะเขาฉลาดไม่พอ หากแม้แต่ความสามารถในการป้องกันตัวเพียงเท่านี้ยังไม่มี วันใดตายในซ่องโสเภณีแห่งนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดา”