หลังมื้อเที่ยง เซียวซือเยวี่ยนก็ไปตรวจตราร้านค้าต่าง ๆ ต่อ
เหอจือหานติดตามนางตลอดทาง ดั่งสุนัขน่ารักที่ติดเจ้าของ นางไปที่ใดเขาก็ไปที่นั่น
แม้เขาจะไม่สามารถเป็นกำลังสำคัญให้แก่นางได้อย่างเหอซื่ออวี่ แต่เขาก็ให้คุณค่าทางอารมณ์ได้อย่างเต็มเปี่ยม ไม่ยอมให้จือซื่อเมื่อยล้า หรือไม่ก็คอยนวดบ่าให้ เหตุนี้การตรวจสอบบัญชีและดูแลร้านค้าจึงมีสีสัน ไม่น่าเบื่ออีกต่อไป
เมื่อถึงมื้อเย็น เซียวซือเยวี่ยนจึงกลับจวนกั๋วกง เหอจือหานเกาะนางมาทั้งวัน กลับมาถึงเรือนก็ไม่กล้ารบกวนนางอีก จึงแยกกลับไปยังจวนเหอหนานของตน
เพิ่งกลับมาถึงจวนเหอหนานได้ไม่นาน ก็เห็นบ่าวหลายคนนำชุดคลุมและรองเท้าอันประณีตงดงามหลายชุดมาส่ง พร้อมกับมงกุฏหยกและแหวนหยกน้ำเต้าอันเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ
“ฮูหยินมีรับสั่งว่า คุณชายย่อมต้องใช้เงินในการคบค้าสมาคม ขุนนางผู้น้อยจึงได้รับคำสั่งให้นำธนบัตรเงินมาเพิ่มให้อีกเดือนละ 500 ตำลึง คุณชายสาม นี่คือธนบัตรเงิน โปรดตรวจนับให้ถ้วนถี่”
เหอจือหานรับธนบัตรเงินมา แล้วมองดูสิ่งของดีงามเหล่านี้เบื้องหน้า พลางเอ่ยถาม “ฮูหยินตอนนี้ยุ่งอยู่หรือไม่?”
“ฮูหยินกำลังจัดการเรื่องที่ดินอันอยู่ใต้การปกครองของจวน เรื่องราวในแต่ละท้องถิ่น ผู้จัดการกองต่าง ๆ เข้าไปอยู่ในห้องหนังสือของฮูหยินนานเกือบชั่วยามใหญ่แล้ว ยังมิได้ออกมา”
“วันนี้นางยุ่งกับเรื่องร้านค้ามาทั้งวัน กลับมาถึงก็ต้องจัดการเรื่องที่ดินอีก ตั้งแต่เช้าจรดค่ำมิได้หยุดพักเลย ช่างเหนื่อยยากยิ่งนัก”
ในห้องหนังสือ เซียวซือเยวี่ยนประชุมกับผู้จัดการกองที่ดินต่าง ๆ เป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม จัดการเรื่องราวทุกอย่างเรียบร้อย แล้วสั่งให้จื่อซูและจื่อหลิงไปส่งพวกเขาออกไป
ประธานบริษัทใหญ่โตขนาดนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นง่าย ๆ นี่นา! บริษัทยักษ์ใหญ่เช่นนี้ ไม่สาขานี้มีปัญหาก็ตัวแทนจำหน่ายนั่นมีปัญหา มิฉะนั้นก็วัตถุดิบเกิดเรื่อง วันนี้ทำตัวเป็นเครื่องจักรทำงานมาทั้งวัน พรุ่งนี้ยังไงก็ต้องออกไปหาความสำราญให้หายเหนื่อย ไม่เพียงพรุ่งนี้ หลายวันต่อจากนี้ก็ต้องใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญให้สมใจ