ฉินจู๋เจวี๋ยมองใบหน้าคมคายที่แดงก่ำของเหอจือหาน พอจะเดาได้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่
ที่นี่คือซ่องโสเภณีที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เป็นสถานที่ที่สกปรกที่สุด ต่ำช้าที่สุด และต่ำต้อยที่สุด
เหอจือหานเป็นบุตรชายคนเล็กที่ได้รับความรักมากที่สุดของตระกูลเหอ ถึงขั้นมีองค์หญิงหลายพระองค์ทรงอยากอภิเษกกับเขา แต่เขากลับใช้เวลาหลายปีโผล่หน้ามาในสถานที่ชั้นต่ำเช่นนี้ไม่ขาด
ชายหนุ่มที่สดใสสะอาดดั่งเช่นเขา ไม่ควรถูกมลทินของที่นี่แตะต้องแม้เพียงเสี้ยวนิด เขาไม่ควรปรากฏกายอยู่ที่นี่
"จือหาน ต่อไปเจ้าอย่ามาที่นี่อีกเลย" ฉินจู๋เจวี๋ยเอ่ยพลางลูบสายพิณ "ข้าไม่อาจลากเจ้ามาจมปลักไปด้วยตลอดไปได้"
"จะพูดว่าเป็นภาระได้อย่างไร? เราคือพี่น้องกัน บัดนี้เจ้ากำลังตกที่นั่งลำบาก หากข้าไม่ดูแลเจ้า แล้วใครเล่าจะดูแล? หรือเจ้าจะยอมขายตัวเองจริง ๆ? ต่อให้เจ้ายอมรับได้ ข้าก็รับไม่ได้" ในความคิดของเหอจือหานภาพเมื่อครู่ผุดขึ้นมา ทว่าหน้าตาของบุรุษในภาพกลับกลายเป็นใบหน้าของฉินจู๋เจวี๋ย เขาสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว
ไม่ได้! ยังไงก็ไม่ได้! พี่น้องที่บริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งหยกของเขาจะไปถูกหญิงแก่หยาบช้าพวกนั้นแปดเปื้อนไม่ได้เด็ดขาด
แน่นอน ฝ่ายชายยิ่งไม่ได้ใหญ่
ทว่าหญิงแขกเมื่อครู่ดูเหมือนจะยังสาวอยู่ พอเดาได้จากรูปร่างและผิวกายที่โผล่ออกมาให้เห็น คนใหม่นั่นช่างโชคดี ได้แขกสาวเช่นนี้
แต่คนอื่นก็เรื่องของคนอื่น พี่น้องของเขาจะขายหน้าตาตัวเองไม่ได้เด็ดขาด เขาคือฉินจู๋เจวี๋ย บุรุษที่กุลสตรีทั้งเมืองหลวงเฝ้าปรารถนาแต่ไม่ได้ครอบครอง หากใครได้ตัวเขาไปจริง ๆ นั่นมิใช่การทิ้งไข่มุกเม็ดงามลงในหล่มโคลน ทำลายของมีค่าให้สูญเปล่าหรอกหรือ?