อันจื่อเหยียนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางแสร้งทำเป็นโง่?
นางแค่มองเขาเป็นตัวตลก เห็นเขาลำบากใจ เห็นเขาอับอายขายหน้า นางก็รู้สึกสนุก
"ป้อนเหล้าเอาอย่างนี้ ไม่รู้จักหรือ?" เซียวซือเยวี่ยนมือข้างหนึ่งกำลังยุ่งอยู่ อีกข้างหนึ่งจับคางของเขา มองเขาอย่างหยอกเย้า "หากเจ้าไม่เป็น ข้าให้คนอื่นสอนเจ้าก็ได้"
กายของอันจื่อเหยียนอ่อนแรงไปแล้วครึ่งหนึ่ง แข็งทื่อไปอีกครึ่งหนึ่ง กัดฟันพยุงตัวไว้ ไม่ยอมให้ตนเองถูกนางดูแคลน
นังหนูร้ายกาจนี้คิดเพียงอยากเห็นเขาหน้าด้าน นางไม่เคยย่อท้อแม้แต่ตอนรบกับศัตรู จะมาอ่อนแอต่อหน้าหญิงสาวคนหนึ่งได้อย่างไร?
เขายกเหล้าขึ้น รินใส่ถ้วย แล้วยื่นถ้วยเหล้าไปที่ริมฝีปากของเซียวซือเยวี่ยน
เซียวซือเยวี่ยนเบือนหน้าหนี มองไปที่นักแสดงหนุ่มที่กำลังร่ายรำอยู่ฝั่งตรงข้าม นิ้วมือเคาะโต๊ะเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับการแสดงของอันจื่อเหยียน
อันจื่อเหยียนขมวดคิ้ว
ไม่ใช่ให้เขาป้อนเหล้าหรอกหรือ? ป้อนเหล้าไม่ใช่แบบนี้ แล้วจะป้อนแบบไหน?
นักแสดงหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มแล้วพูดว่า "พี่จื่ออัน ต้องการให้ข้าช่วยไหม? ข้าช่วยป้อนเหล้าให้ท่านผู้มีอุปการะก็ได้"
อันจื่อเหยียนพูดเสียงเย็น "ไม่จำเป็น!"
"พี่จื่ออันเพิ่งมาถึงเรือนเงาสะท้อนก็ได้พบกับท่านผู้มีอุปการะแล้ว ยังไม่ได้รับการสั่งสอนอย่างเป็นทางการ ไม่เหมือนข้า ถึงแม้เพิ่งมา ยังไม่ได้ขึ้นป้าย แต่ก็เรียนรู้วิธีปรนนิบัติท่านผู้มีอุปการะแล้ว"
นักแสดงหนุ่มพูดพลางยกเหล้าขึ้นรินเข้าปากตัวเอง เหล้าในขวดหกใส่ชายเสื้อบาง ๆ ที่โปร่งใสอยู่แล้ว ยิ่งดูยั่วยวนใจยิ่งกว่าไม่ใส่เสียอีก