มือของหวังชื่อสั่นเทา
นางได้ยินว่าเซียวซือเยวี่ยนขายบ่าวรับใช้ของเหอจือหานออกไป โดยสัญชาตญาณนางคิดว่าเซียวซือเยวี่ยนมองเหอจือหานว่าไม่ใช่บุตรแท้ ๆ ของจวนกั๋วกง จึงจงใจรังแกเขา ตั้งใจจะออกหน้าแทนเหอจือหาน เพื่อให้เซียวซือเยวี่ยนรู้ว่าฐานะของเหอจือหานในตระกูลนี้ไม่เคยเปลี่ยนไป ทว่าบัดนี้กลับพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ
“ทาสเลว ควรขายออกไปนานแล้ว เจ้ารู้เรื่องเหล่านี้ได้ตั้งแต่เมื่อใด ใช้งบประมาณของหานเอ๋อร์มากมายขนาดนี้ทุกเดือน เจ้าไม่เคยสงสัยเลยหรือ”
แววตาเซียวซือเยวี่ยนฉายแววเย้ยหยัน
ดูสิ แม่สามีสุดที่รักของนางช่างผลักภาระเก่งเสียจริง
คนผู้นั้นมิใช่ลูกแก้วตาดวงใจที่นางเฝ้าทะนุถนอมหรอกหรือ ด้วยความรักใคร่ที่นางมีต่อเขา หากเขาเอ่ยปากขอเงิน นางผู้เป็นพี่สะใภ้จะกล้าไม่ให้ได้อย่างไร
“ท่านแม่ ค่าใช้จ่ายของน้องสามสูงไปบ้างก็จริง ทว่าฐานะพี่สะใภ้ก็ถือเขาดั่งน้องชายแท้ ๆ เขาขอเงิน ข้าจะไม่ให้ได้อย่างไร เรื่องนี้ไม่ใช่เวลามาเก็บความหลัง แต่ควรคิดว่าจะจัดการบ่าวเลวพวกนี้อย่างไร กันไม่ให้น้องสามถูกพวกมันหลอกลวง”
“ขายก็ขายเถิด เพียงแค่ขายพวกมันออกไปก็นับว่าปรานีพวกมันแล้ว ควรให้พวกมันคืนเงินที่ใช้ไปก่อนแล้วค่อยขาย”
“บ่าวเลวพวกนี้ล้วนอ้างชื่อเจ้านายเพื่อเสวยสุขสำราญใจ มือถือเงินทองไม่เคยเหลือสักแดงเดียว อยากให้พวกมันคืนก็ไม่มีทาง”
“เจ้าบอกว่าพวกมันยังฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้าน เรื่องนี้หานเอ๋อร์ไม่รู้ใช่หรือไม่ เรื่องพวกนั้นจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง อย่าให้ชื่อเสียงของหานเอ๋อร์ต้องมัวหมองเป็นอันขาด”