จื่อซูยังพูดไม่จบ ก็กล่าวต่อว่า "คุณชายสามรีบไปที่ห้องครัวเล็ก พอไปถึงก็เห็นหนังของหมาป่าตัวใหญ่อยู่ด้านนอกห้องครัวเล็ก เขายังไม่ยอมแพ้ รีบไปหาคนรับใช้ที่ดูแลหมาป่าตัวใหญ่ คนรับใช้คนนั้นบอกว่าหมาป่าตัวใหญ่ปกติดี แต่ตอนที่เขาไปหาอาหารให้มัน มันก็หายไปแล้ว"
"ฮูหยิน ท่านไม่เห็นสีหน้าของคุณชายสามเลย ขำจะตายไปเลย ฮ่า ๆ ๆ..."
"จื่อซู!" เซียวซือเยวี่ยนพูดเสียงเข้ม "ห้ามพูดจาไม่สมควร หมาตัวนั้นทำร้ายคนโดยไม่มีเหตุ เป็นหมาดุร้าย สมควรได้รับการลงโทษ เนื่องจากคุณชายสามชอบหมาตัวนั้นนัก อย่าปล่อยให้ของดีไหลออกนอกบ้าน ให้เขากินมันก็จะได้เสริมร่างกาย เรื่องนี้ไม่ต้องพูดอีก เลิกกันแค่นี้"
[ค่าความรู้สึกดีของเหอซื่ออวี่ +10]
"เซียวซือเยวี่ยน!" เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธดังมาจากด้านนอก
ชั่วพริบตา วัยรุ่นที่โกรธเกรี้ยวคนนั้นก็พุ่งเข้ามาในห้อง ผลักจื่อซูที่เข้ามาขวาง อ้าปากค้างจ้องมองเซียวซือเยวี่ยนด้วยความโกรธแค้น
"มีอะไรก็มาว่ากันที่ข้า ทำไมต้องลงมือกับแม่ทัพดำของข้า ยัยหญิงใจพิษ ก่อนหน้านี้แสร้งทำเป็นมีคุณธรรมอันงดงาม ตอนนี้แสร้งไม่ไหวแล้วสิ? แม่ทัพดำทำผิดอะไร เจ้ากล้าทำร้ายมันถึงตาย ยังให้ข้า...ให้ข้ากินมันอีก!"
"แม่ทัพดำของเจ้าทำผิดอะไร เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือ?" เซียวซือเยวี่ยนชี้ไปที่แผ่นหลังของเหอซื่ออวี่ "มันทำร้ายข้า ถ้าไม่ใช่เพราะซื่ออวี่ช่วยข้าไว้ ร่างกายแบบนี้ของข้าจะทนแรงข่วนของมันได้หรือไง? หรือว่าจุดประสงค์ของคุณชายสามเหอคือจะใช้หมาดุร้ายฆ่าข้า?"
"ข้าไม่ได้!" เหอจือหานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที