เหออี้จือตั้งใจจะกำชับเรื่องในวันพรุ่งนี้จริง แต่มิใช่ว่าเรื่องเหล่านั้นจำเป็นต้องพูดคืนนี้เท่านั้น อีกเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าหาโอกาสพูดสักสองสามประโยคก็ได้
เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ จึงจำเป็นต้องมาหาเซียวซือเยวี่ยนเพื่อทานมื้อเย็นด้วยกัน รู้ทั้งรู้ว่าสองคนแต่งงานกันมาหลายปี ต่อให้เขายุ่งเพียงใด ก็ไม่เคยขาดเวลาทานมื้อเย็นร่วมกัน เพียงแต่เขาไม่เคยมีความคิดนั้นเลย วันนี้เขามีราชการต้องจัดการอยู่แล้ว กลับไม่รู้ตัวว่ามาทานข้าวที่นี่
เหออี้จือพูดถึงรายละเอียดที่ต้องระวังในวันพรุ่งนี้ เซียวซือเยวี่ยนตั้งใจฟัง พยักหน้าเป็นครั้งคราว
นางสังเกตเห็นเหอซื่ออวี่ดื่มไปสองถ้วย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงเรื่อ จึงรีบขัดจังหวะเหออี้จือ:"ท่านพี่ โปรดรอสักครู่ น้องรองเหมือนจะเมาแล้ว"
เหออี้จือหันไปมองเหอซื่ออวี่ พอเห็นเขาไร้สติตาลอย หน้าแดงก่ำ ก็เอ่ยเสียงเรียบ "ดูท่าจะดื่มไม่เก่ง พรุ่งนี้ต้องลดการดื่มลง"
เขาอยู่นอกเมืองมาสิบกว่าปี ไม่มีกิริยาของบุตรหลานตระกูลใหญ่ หากยังทำตัวน่าอับอายอีก ก็จะทำให้จวนกั๋วกงเสื่อมเสียชื่อเสียง
"ท่านพี่ ข้าพาก่อนน้องรองกลับไปพักผ่อน ท่านค่อย ๆ รับประทาน" เซียวซือเยวี่ยนเอ่ยพลางตะโกนออกไปข้างนอก "บ่าว!"
เหออี้จือรู้สึกผิดปกติ จนกระทั่งเซียวซือเยวี่ยนสั่งให้บ่าวรับใช้พยุงเหอซื่ออวี่ออกไป เขาถึงได้รู้สึกตัว เหอซื่ออวี่พักอยู่ห้องฝั่งตรงข้าม แค่ไม่กี่ก้าวเอง จำเป็นต้องให้สะใภ้ใหญ่อย่างนางต้องเหนื่อยหรือ สั่งให้บ่าวไปจัดการก็พอแล้ว เขาเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฏหมายแท้ ๆ ของนาง กลับไม่สนใจเขาเลย?