ยามราตรี เหอจือหานและเหอซื่ออวี่ยืนอยู่เบื้องหน้าเซียวซือเยวี่ยน
เซียวซือเยวี่ยนถือกระดาษหนาๆ กองหนึ่งในมือ บนนั้นเต็มไปด้วยชื่อของเหอซื่ออวี่เขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหอจือหานจ้องมองเซียวซือเยวี่ยนด้วยแววตาวิงวอน “ข้าสอนเขาอย่างตั้งใจ และคอยจับตาดูเขาฝึกฝนอย่างเคร่งครัด ท่านจะไม่เปลี่ยนใจใช่หรือไม่?”
เซียวซือเยวี่ยนหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก ส่งให้เหอจือหาน “ฝีมือดีนัก รับไปเถิด!”
เหอจือหานรับมาทันที เปิดกล่องออกดู นอกจากธนบัตรเงินหนึ่งพันตำลึงแล้ว ยังมีหยกแผ่นหนึ่ง สีของหยกนั้นไม่ด้อยไปกว่าหยกเลือดเลยแม้แต่น้อย เขาพอใจในทันที
เขาแกะหยกที่คาดเอวอยู่ออก แล้วเปลี่ยนเป็นหยกแผ่นใหม่นี้
“ข้ามีธุระ ขอตัวก่อน” พูดจบ เขาก็รีบจากไปอย่างไม่อาจรอได้ วิ่งออกไปอย่างลนลาน
เซียวซือเยวี่ยนถึงกับเข้าใจ เข้าถูกจำกัดการใช้จ่ายมาตลอดระยะนี้ คงจะทนไม่ได้จริงๆ สำหรับคนที่เคยชินกับการใช้เงินฟุ่มเฟือย การที่จู่ๆ ต้องมาขัดสนอดอยาก ซื้ออะไรไม่ได้ ต้องการอะไรไม่ได้ นั่นช่างทรมานยิ่งกว่าฆ่าเสียอีก
เหอซื่ออวี่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน
เซียวซือเยวี่ยนเห็นดังนั้น จึงชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ “มานั่งตรงนี้เถิด”
เหอซื่ออวี่เงยหน้าขึ้นมองนาง ก้าวไปนั่งลงข้างกายนาง “พี่สะใภ้ ข้ารู้ว่าลายมือของข้ายังน่าเกลียดนัก ต่อไปข้าจะเร่งฝึกฝนให้มากขึ้น”
เซียวซือเยวี่ยนเปิดลิ้นชัก หยิบขวดยาขี้ผึ้งออกมา เคาะโต๊ะเบาๆ แล้วพูดว่า “ยื่นมือขวาขึ้นมา”