“จื่อซู...” เซียวซือเยวี่ยนเอ่ยเรียก
“บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ ฮูหยินมีสิ่งใดจะสั่งใช้?” จื่อซูยื่นสุราผลไม้ในมือให้เซียวซือเยวี่ยน
เซียวซือเยวี่ยนรับมา จิบคำหนึ่ง แล้วมองนางกล่าว “ในกล่องนั่นมีธนบัตรเงิน เจ้านำห้าพันตำลึงไปที่เรือนเงาสะท้อนมอบให้แมงดาใหญ่ ให้หล่อนอย่าขู่บังคับจื่ออันต้อนรับแขก จงบอกว่าช่วงนี้ข้ายุ่ง ไม่มีเวลาไปพบเขา เวลาว่างลงแล้วข้าจะไปหาเขาเอง เจ้าบอกให้หล่อนเลี้ยงดูจื่ออันให้ดีๆ”
จื่อซูแก้มแดงระเรื่อ “เจ้าค่ะ บ่าวไปเดี๋ยวนี้เลย”
จื่อหลิงอยู่ข้างๆ กำลังนวดไหล่ให้เซียวซือเยวี่ยน กล่าวว่า “บ่าวนึกว่าฮูหยินแค่เล่นสนุกเท่านั้น ไม่คิดจะเลี้ยงดูเขาต่อ”
“เขาหน้าตาดี รูปร่างดี อยู่ๆ เวลาว่างก็คงสนุกได้ เลี้ยงคนๆ หนึ่งก็สิ้นเปลืองไม่เท่าใดนัก” ที่สำคัญที่สุดคือเงินที่ใช้เลี้ยงชายพวกนี้ล้วนไปเบิกจากระบบได้ทั้งหมด นางมีทรัพย์สิน และทรัพย์สมบัติของนางย่อมไม่แพ้ชาติก่อน แต่ที่ระบบนำนางมาอยู่ที่นี่ ก็ต้องรับผิดชอบช่วยเหลือนางเลี้ยงดูชายหนุ่มสิ
ระบบ: [เจ้าของร่าง ข้าสดับได้]
[ข้ารู้ ตั้งใจให้เจ้าสดับอยู่ พึงคิดสักว่ามีปัญญา ต่อไปก็จัดการจัดสรรเงินให้ข้าเป็นระเบียบ ไม่ต้องให้ข้าคอยทวงอยู่ทุกที]
จื่อหลิงนวดไหล่ให้เซียวซือเยวี่ยน เห็นรอยแดงตามร่าง พร้อมทั้งใบก็แดงเรื่อ พูดว่า “ฮูหยิน ผิวของท่านบอบบางเกินไปหน่อย ลองแค่กดลงไปเท่าใดก็จะเกิดร่องรอย”
ไม่ใช่เพียงผิวที่บอบบาง แม้เส้นผมก็ยังลื่นไหวดั่งแพรพรรณ