เหอจือหานแย่งม้าของทหารรักษาจวนตัวหนึ่ง ขึ้นหลังม้าอย่างรวดเร็ว
“ท่านหนุ่มน้อย!” ทหารรักษาจวนร้องเรียกเขา
“ข้าอยากกลับเอง พวกเจ้าไม่ต้องยุ่งกับข้า” เหอจือหานพูดจบ ก็สะบัดเชือกบังเหียนม้าจากไปอย่างรวดเร็ว
“ฮูหยิน เอาอย่างไรดีขอรับ?” ทหารรักษาจวนถามด้วยความกังวล
“ไม่ต้องไปยุ่งกับเขา ปล่อยให้เขาใจเย็นลง เขาตอนนี้ต้องการอยู่ตามลำพัง” เซียวซือเยวี่ยนกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าตามไปกับคนขับรถ เร่งกลับจวน”
ในรถม้า เซียวซือเยวี่ยนหลับตาลงแสร้งงีบพัก
[ท่านโฮสต์ เหอจือหานมีใจสำนึกผิดจริง ๆ แต่ว่าไร้ประโยชน์ ค่าความรู้สึกดีไม่เพิ่มขึ้นเลย]
[ใจเย็นสิ จากการเพาะต้นกล้าจนถึงออกดอกออกผล กระบวนการนั้นยาวนานยิ่งนัก หากแม้แต่ความอดทนเพียงเท่านี้ก็ไม่มี แล้วจะไปทำงานใหญ่ได้อย่างไร?]
รถม้าจอดลง บ่าวรับใช้เปิดม่านผ้า ตะโกนบอกเซียวซือเยวี่ยน: “เรื่องใหญ่แล้วฮูหยิน ม้าของข้ากลับมาแล้ว แต่ไม่เห็นท่านหนุ่มน้อย ท่านหนุ่มน้อยจะไม่คิดสั้นทำเรื่องโง่ ๆ ไปแล้วกระมัง?”
เซียวซือเยวี่ยนมองตามทิศทางที่เขาชี้ไป เห็นม้าตัวนั้นวิ่งกลับมาจริง ๆ
สายตานางหยุดอยู่ที่ขาของม้า แล้วกล่าวขึ้น: “ที่ขามีรอยบาดแผล ดูท่าถูกใครจงใจทำให้ล้ม ท่านหนุ่มน้อยของพวกเจ้าน่าจะเจอเรื่องบางอย่างเข้าแล้ว พวกเจ้าไปค้นหาบริเวณใกล้เคียงก่อน สืบดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วตามหาเขาออกมา”
เซียวซือเยวี่ยนพาทหารรักษาจวนออกมาทั้งหมดแปดนาย ตอนนี้ต้องเหลือไว้สองนายคอยคุ้มกันนาง ที่เหลืออีกหกนายแยกย้ายกันไปตามหาคน