เซียวซือเยวี่ยนเลือกที่นั่งสะอาดๆ ด้านข้างแล้วนั่งลง
เหอจือหานร้องไห้อยู่ครู่หนึ่ง สังเกตว่าเซียวซือเยวี่ยนไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จึงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นนางหลับตาพักผ่อนอยู่ไม่ไกล
“เซียวซือเยวี่ยน! ข้ากลายเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้ากลับไม่มีคำปลอบใจสักคำ เจ้า...”
“กับเด็กน้อยไม่มีมารยาทเช่นนี้ ข้าไม่เห็นว่าข้าจะมีหน้าที่ต้องปลอบ เจ้าเป็นใครสำหรับข้า? เหตุใดข้าต้องปลอบเจ้าด้วย?”
เซียวซือเยวี่ยนลืมตาขึ้น มองเหอจือหานอย่างสงบนิ่ง “เจ้าลำบากนักหรือ? พวกเรามาทันเหตุการณ์ มิได้ปล่อยให้เจ้าต้องเสียเปรียบอะไรมากมาย แต่หยุนกูเผชิญเรื่องเช่นเดียวกัน ไม่มีใครช่วยนาง ยังมีหมู่สัตว์เดรัจฉานต่ำช้ายืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่านางสิ้นหวังเพียงใด?”
“ข้า... เรื่องพี่น้องเหอหลินเจ้าทำไม่ผิด หากข้ารู้ว่าพวกมันทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ยอมให้พวกมันอยู่ต่อเช่นกัน”
“เหอเจี๋ย...” เซียวซือเยวี่ยนเรียกหัวหน้าทหารรักษาจวน “เจ้าพาคนไปตัดลิ้นสัตว์เดรัจฉานพวกนั้น แล้วส่งตัวไปยังที่ว่าการ”
ทหารรักษาจวนของตระกูลเหอสั่นสะท้านไปทั้งกาย หวาดหวั่นหญิงผู้นี้จากใจจริง
เซียวซือเยวี่ยนในฐานะฮูหยินกั๋วกง มีชื่อเสียงในจวนอยู่ไม่น้อย แต่ไม่เคยเป็นนายหญิงโหดเหี้ยมมาก่อน วันนี้ที่ลงมือเช่นนี้ ทำให้พวกเขายิ่งเกรงขาม และรู้ว่านางมิได้เป็นคนพูดง่ายอย่างที่เห็น
“ขอรับ ฮูหยิน” เหอเจี๋ยรับคำ
“พวกเจ้าคงไว้เพียงคนขับรถม้า แล้วเหลือคนอีกสองคนคุ้มครองพวกเรา ที่เหลือไปจัดการสิ่งสกปรกพวกนั้น โอ้ ใช่ อย่าลืมไปรับรางวัล จวนกั๋วกงของเรากำจัดภัยเพื่อประชาชน ทางที่ว่าการน่าจะมีรางวัลเป็นเงิน เอาเงินนั้นไปกินเหล้ากินเนื้อกับพี่น้องเสีย นอกจากนี้ จงหุบปากให้ดี หากลิ้นยาวเกินไป ก็จะถูกตัดเหมือนกัน เข้าใจหรือไม่?”