ขณะที่อาหารหลากหลายถูกจัดวางบนโต๊ะ คิ้วของเหออี้จือก็ขมวดแน่น
เขาชอบรสอ่อน แต่อาหารวันนี้ล้วนรสจัด ไม่ใช่อาหารที่เขาโปรดปรานในยามปกติ
เซียวซือเยวี่ยนกินปลาหม่าล่าอย่างเอร็ดอร่อย ท่าทางมีความสุขเต็มที่
เหออี้จือมองเซียวซือเยวี่ยนตรงหน้า แววตามีทั้งความสงสัยและความใคร่ครวญ
แต่ก่อนยามทั้งสองร่วมโต๊ะ อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นสิ่งที่เขาชอบ ไม่มีสักจานที่เขาไม่ชอบ วันนี้กลับเปลี่ยนไปหมดสิ้น
เขาแจ้งเซียวซือเยวี่ยนล่วงหน้าแล้ว นางก็รู้ว่าวันนี้เขาจะมาทานมื้อเย็นที่นี่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการเพิกเฉยและไม่ใส่ใจของนาง
ดูท่าช่วงนี้เขาไม่ได้กลับไปพักที่เรือนเอกนานเกินไป นางจึงถูกยั่วโทสะ ถึงได้แสดงความไม่พอใจด้วยวิธีชัดเจนเช่นนี้
“ท่านพี่ ลองชิมดูสิ ชิ้นนี้สดนุ่มมากเลย” เซียวซือเยวี่ยนใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งวางลงในถ้วยของเหออี้จือ
เหออี้จือลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ก้มหน้ากินเข้าไป
“แค็กแค็ก...” เขาสำลักเล็กน้อย
“ท่านพี่ไม่ชอบหรือ? ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้พวกเขาเตรียมอาหารใหม่หลายอย่าง ทำเสร็จแล้วจะส่งไปให้ท่านที่ห้องหนังสือ”
“ไม่ต้องแล้ว กินอย่างนี้ก็ได้!”
เหออี้จือเป็นขุนพลที่ออกรบมานาน ไม่ได้อ่อนแอเรื่องมากถึงเพียงนั้น บางทีตอนแรกอาจไม่คุ้น แต่ขอเพียงเขายินดี ก็ปรับตัวได้ในไม่ช้า
เซียวซือเยวี่ยนจงใจอยู่แล้วตั้งแต่ต้น
เจ้าของร่างเดิมใส่ใจความชอบของเหออี้จือทุกเรื่อง แต่นางไม่ทำอย่างนั้น นางชอบกินเผ็ดก็เลือกสิ่งที่ตนชอบ แล้วจะต้องไปสนใจเขาทำไม?