ในห้องหนังสือ เหออี้จือนั่งอยู่บนเตียง มือหนึ่งกำผ้าห่ม อีกมือหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
เขาหายใจหอบถี่ ในห้องอันเงียบสงัดมีเพียงเสียงหายใจและเสียงครางอั้นในลำคอของเขา
เขาหลับตา นึกถึงภาพยั่วยวนของเซียวซือเยวี่ยนที่เปิดเผยหัวไหล่งามเป็นเสน่ห์ เขารู้สึกว่าผิด ลองนึกถึงหลิวอีเหริน กลับถูกปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ ภาพวาบหวามของเซียวซือเยวี่ยนผุดขึ้นในความคิดอีกครั้ง
“อื้อ……”
เขาอายุยี่สิบสองแล้ว ตั้งแต่วัยสิบกว่าเริ่มมีอารมณ์ครั้งแรก หลังจากนั้นก็ควบคุมได้ดีเสมอ ไม่เคยเสียอาการ
หรือเพราะอั้นไว้นานเกินไป?
ก่อนหน้านี้มัววุ่นกับการศึก กลับมาถึงเมืองหลวงก็มัววุ่นกับราชการ แม้บางครั้งจะมีความรู้สึกวูบวาบบ้าง แต่เกือบจะกดมันไว้ได้ด้วยตัวเอง
วันนี้มันไม่รู้จักจบสิ้นหรืออย่างไร?
สามครั้งแล้ว ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นนั้น ยังไม่สงบลงอีก
เดี๋ยวนะ……
นี่มันผิดปกติ!
หรือเซียวชื่อจะวางยาเขา?
ใช่! ก่อนหน้านี้สองคนเคยอยู่ห้องเดียวกันมา ก็ไม่เห็นมีอาการแบบนี้ วันนี้เขาผิดปกติเกินไป ต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน
เมื่อเซียวซือเยวี่ยนยืดตัวตื่นนอน ระบบก็รายงานข่าวดีหนึ่งเรื่องและข่าวร้ายหนึ่งเรื่องให้แก่หล่อน
[ข่าวดีคือเมื่อคืนนี้ค่าความรู้สึกดีของเหออี้จือเพิ่มขึ้น 20 ส่วนข่าวร้ายคือเขาคิดว่าเจ้าวางยาเขา ค่าความรู้สึกดีไม่เพียงแต่ลดลง ยังลดฮวบเพิ่มอีก 15 ตอนนี้คะแนนของเจ้าเพิ่มขึ้น 20 แต่ค่าความรู้สึกดีของเหออี้จือเหลือเพียง 49]