สายตาของเซียวซือเยวี่ยนหยุดอยู่ที่สิ่งนั้นบนสะพานเก้าโค้ง แล้วรอยยิ้มชั่วร้ายก็ผุดขึ้นบนใบหน้า
เจ้าแมวขาวระบบ: “...”
ยังดีที่นางงดงามขึ้นแล้ว หากนางยิ้มชั่วร้ายแบบนี้บนใบหน้าที่น่าเกลียด สมกับเป็นคนหยาบโลยจริง ๆ
เซียวซือเยวี่ยนยืนอยู่หน้ากระจกที่เจ้าแมวขาวแปลงกายขึ้นมา ชื่นชมรูปร่างของตนเอง
ช่วงอกก่อนหน้านี้แม้จะไม่เล็ก แต่ก็ไม่กระชับ ตอนนี้ไม่เพียงแต่ใหญ่ขึ้นอีกสองไซซ์ ยังแน่นกระชับเป็นอย่างมาก ส่วนสะโพกนั้น เมื่อก่อนไม่ค่อยโด่ง ตอนนี้โด่งขึ้นมาเล็กน้อย สื่อถึงความเย้ายวนใจยิ่งขึ้นจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม ช่วงเอวยังไม่บางพอ หากเอวบางกว่านี้ รูปร่างเช่นนี้ก็จะสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
อีกทั้ง ขายังไม่งามระหงพอ ยังไม่ถึงมาตรฐานขาสวยที่นางต้องการ
นางต้องการทำให้ตัวเองเป็นผู้เย้ายวนที่ประณีตไร้ที่ติตั้งแต่เส้นผมจนถึงปลายเท้า ไม่ใช่เพื่อเอาใจบุรุษ แต่เพื่อเอาใจตนเอง
รูปร่างเช่นนี้ถูกประเมินไว้ที่ 90 คะแนนแล้ว แต่ในสายตาของเซียวซือเยวี่ยนที่จู้จี้จุกจิกไปเสียทุกอย่าง รูปร่างเช่นนี้ได้แค่ 60 คะแนนเท่านั้น นางต้องการแสวงหาความสมบูรณ์แบบ
ศาลาหยกไผ่ เหอซื่ออวี่มองดูสิ่งของล้ำค่าเหล่านี้ที่วางอยู่ตรงหน้า หยิบปิ่นหยกชิ้นหนึ่งขึ้นมาชื่นชม แล้วก้มลงเขี่ยหยกเลือดเล่น
“พี่สะใภ้ให้ของดี ๆ แก่ข้าขนาดนี้ ข้าควรตอบแทนนางหรือไม่?” เหอซื่ออวี่ถาม
เหออันกล่าว: “ฮูหยินมิได้ขาดสิ่งใด ของทุกอย่างของนายล้วนเป็นสิ่งที่ฮูหยินมอบให้ ชั่วขณะนี้คงยังหาทางตอบแทนมิได้”
“การตอบแทนนั้น มิได้หมายความว่าจะต้องเป็นของมีค่า ขอเพียงมีน้ำใจ พี่สะใภ้ก็ย่อมรับรู้ได้” เหอซื่ออวี่พูดจบ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงสั่งเหออัน “เจ้าช่วยข้าหาไม้ท้อมาแผ่นหนึ่ง”