ระบบดำดิ่งเข้าไปในร่างของเซียวซือเยวี่ยน และเงียบหายไปเป็นเวลานาน คงจะไปหาระบบหลักเจรจาต่อรองอยู่
เหอจือหานขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง กอดเสื้อคลุมขนสัตว์ของนางแน่น มือเรียวบางนั้นเรียวงดงาม นิ้วที่กำเสื้อคลุมไว้ขาวเนียนดั่งต้นหอม
เซียวซือเยวี่ยนไม่สนใจเขา พิงอยู่ตรงนั้นเพื่อพักผ่อน
นางสัมผัสได้ว่าสายตาที่เหอจือหานมองมานั้นซับซ้อน ทว่าภายในสายตานั้นมีความรู้สึกใดแอบแฝงอยู่ นางมิได้ใส่ใจ
ขอเพียงค่าความรู้สึกดีเพิ่มขึ้นก็พอแล้ว
“เจ้าของร่าง ข้ากลับมาแล้ว ทางระบบหลักอนุมัติให้แล้ว” แมวขาวบินออกมา ว่อนไปว่อนมารอบตัวนางด้วยความตื่นเต้น “151 คะแนน ลดราคาขายให้เจ้า ข้าฉลาดมากใช่หรือไม่?”
“ข้าเมื่อใดกันที่บอกว่าจะแลกจนหมด 151 คะแนน? หากข้าแลกจนหมดแล้วจู่ ๆ ตายขึ้นมาจะทำอย่างไร?” เซียวซือเยวี่ยนทำหน้าตกใจ
แมวขาวสะบัดหาง สีหน้าตื่นเต้นชะงักค้าง มันจ้องมองเซียวซือเยวี่ยนอย่างงุนงง “เช่นนั้นเจ้าบอกว่ากี่คะแนน?”
“ข้ารู้ว่าเจ้าลำบาก พวกเราต่างก็เป็นเพียงลูกจ้าง อย่างนี้เถิด เจ้าเก็บไว้ให้ข้า 20 คะแนนเป็นทุนสำรองก็พอแล้ว” เซียวซือเยวี่ยนเอ่ยเสียงนุ่มนวล
ระบบแมวขาว: “...ราคาเดิม 250 คะแนน ราคาสมาชิกใหม่ลดแล้วเหลือ 180 ข้าอ้อนวอนระบบหลักอยู่นานกว่าจะยอมให้ 151 บัดนี้เจ้ากลับจะให้เหลือแค่ 131? เจ้าของร่าง เจ้าไม่ใช่นักแสดงนำหญิงระดับนานาชาติหรือ? เหตุใดจึงไร้ยางอายปานนี้?”
“ข้าก็แค่ถามว่าจะได้หรือไม่!” เซียวซือเยวี่ยนเอ่ย “เจ้าไปหาระบบหลักเพื่อข้าเป็นพิเศษ คงไม่เพียงขอส่วนลดมาแค่สามสิบคะแนนกระมัง? ข้าเชื่อว่าระบบที่เก่งกาจเช่นเจ้าต้องมีสิทธิพิเศษอื่น ๆ อีกแน่นอน ตัวอย่างเช่นการต่อรองสิทธิประโยชน์ที่มากขึ้นกว่าเดิมให้เจ้าของร่างของตนเอง”