หลายคนเดินออกจากห้องโถงใหญ่ ทะลุผ่านระเบียงยาว ข้ามสะพานโค้ง ก้าวผ่านภูเขาจำลองและสระน้ำ มุ่งหน้าไปยังเรือนพัก
ตลอดทางที่เดินมา บ่าวไพร่โดยรอบต่างคารวะพวกเขา
เมื่อพวกเขาเห็นเหอซื่ออวี่ ต่างก็เผยสีหน้าแปลกใจ แล้วจึงก้มหน้าลงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
มีเพียงผู้เฒ่าในจวนเท่านั้นที่เคยเห็นท่านกั๋วกงองค์ก่อน บ่าวไพร่หนุ่มสาวเหล่านั้นไม่เคยเห็น แต่พวกเขาจำใบหน้านี้ได้ เพราะคล้ายคลึงกับท่านกั๋วกงองค์ปัจจุบัน เหออี้จือ อยู่ห้าส่วน
เซียวซือเยวี่ยนไอเบาๆ ระรัวเป็นชุดๆ ไม่ขาดสาย ทั้งยังแกล้งกลั้นไว้
เหอซื่ออวี่หยุดฝีเท้า ก้มหน้าลง ท่าทางกระอักกระอ่วน อยากจะเอ่ยปากถามไถ่แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร: “ท่านหญิง หากร่างกายไม่สบาย…”
“เรียกท่านพี่สะใภ้เถิด!” เซียวซือเยวี่ยนใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดริมฝีปาก กลั้นอาการไอไว้ “เจ้าเป็นบุตรชายสายตรงของจวนกั๋วกง ควรเรียกข้าว่าท่านพี่สะใภ้”
“ข้าไม่ได้คิดจะอยู่ที่จวนกั๋วกง” น้ำเสียงเหอซื่ออวี่แหบพร่า ราวกับกวางน้อยหลงทาง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“ต่อให้ไม่คิดอยู่ที่จวนกั๋วกง เจ้าก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเหอ ทุกคนล้วนรู้ดี ความจริงข้อนี้มิอาจปฏิเสธ ข้าก็ยังเป็นท่านพี่สะใภ้ของเจ้าอยู่ดี”
“ท่านพี่สะใภ้…” เหอซื่ออวี่ทำท่าลำบากใจ “หากท่านหญิงไม่สบาย ก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ส่งบ่าวไพร่คนหนึ่งมาดูแลก็พอ”
“ฐานะของเจ้ายังไม่เปิดเผย บ่าวไพร่ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร เกรงว่าจะดูแลบกพร่อง อาการป่วยของข้าเป็นโรคเรื้อรัง เป็นเช่นนี้มานานแล้ว ไม่เป็นไรดอก” เซียวซือเยวี่ยนกล่าว พลางชี้ไปที่เรือนฝั่งตรงข้าม “นั่นคือเรือนของข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้า เจ้าเพิ่งกลับมา ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ชิน จึงจัดที่ให้เจ้าอยู่ใกล้ๆ เรือนฝั่งตรงข้ามนี่ก็เหมาะสมดี จื่อซู เจ้าให้พ่อบ้านจัดบ่าวไพร่สองสามคนมาดูแลคุณชายน้อย”
สาวใช้ที่ติดตามมาตอนแต่งงานซึ่งเดินตามอยู่ด้านหลัง คำนับเบาๆ: “เจ้าค่ะ ท่านหญิง”
“ข้าพาเจ้าเข้าไปดูข้างใน เรือนนี้แม้จะรกร้างมานาน แต่ทุกวันก็มีบ่าวไพร่คอยปัดกวาด เข้าพักได้เลย”
ขณะก้าวข้ามประตูเรือน เหอซื่ออวี่สะดุดกึก ร่างกายเอียงไปทางด้านข้าง
เซียวซือเยวี่ยนยื่นแขนออกไปประคองเขาไว้ เอ่ยด้วยความเป็นห่วง: “ระวัง!”
“ซี้ด…” เหอซื่ออวี่สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“เป็นอะไรไป?” เซียวซือเยวี่ยนสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ จึงรูดแขนเสื้อของเขาขึ้น เห็นแขนเขียวช้ำเป็นรอย “นี่ไปโดนอะไรมา?”
“ไม่เป็นไร ข้าเองก็ไม่ระวัง” เหอซื่ออวี่ก้มหน้าลง เปลือกตากระพริบเบาๆ ขนตายาวราวกับผีเสื้อน้อยกระพือปีก ท่าทาง ‘ข้าน้อยอกน้อยใจแต่ไม่พูด’
“บอกท่านพี่สะใภ้เถิด ตกลงไปโดนอะไรมา? นี่ไม่เหมือนรอยที่เกิดจากการไม่ระวังเลย เหมือนถูกใครทำร้ายมากกว่า ใครทำร้ายเจ้า?”
เซียวซือเยวี่ยนในฐานะนักแสดงนำหญิงระดับนานาชาติ ฝีมือการแสดงเป็นเพียงความสามารถหนึ่งในหลายๆ อย่างที่เล็กน้อยที่สุดของนาง จะแพ้ความคิดเจ้าเด็กน้อยยุคโบราณนี้ได้อย่างไร?
ในเมื่อน้องสามีที่ได้มาฟรีคนนี้มีค่า 90 คะแนน เป็นยาดีที่ช่วยยืดอายุขัยของนางได้ นางก็จะมอบความอดทนให้เขาอย่างเต็มที่
“ข้าอยากแอบไปพบคุณชายรองสักครั้ง เอาของที่ระลึกของมารดาแท้ๆ ของเขาไปคืนให้เขา ข้าสืบมาอย่างยากลำบาก รู้ว่าเขาอยู่ที่โรงสุราเขียวเหลียง จึงคิดจะแอบปะปนเข้าไป แต่ยังไม่ทันได้พบเขา พวกสมุนของเขาก็จับข้าไปขังไว้อีกห้องหนึ่ง คนพวกนั้น… ตอนที่ข้าดิ้นรนหนี พวกเขาก็ทำร้ายข้า หากมิใช่เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้น ข้าก็คงไม่มาที่จวนกั๋วกง ท่านพี่สะใภ้ ข้ามาไม่ควรงั้นหรือ?”
“แต่คนตายแล้วเรื่องใหญ่ ต่อให้หลายปีมานี้นางไม่เคยรักใคร่ดูแลข้า แต่อย่างน้อยข้าก็เติบโตมาจนถึงเพียงนี้ได้ ข้าอยากทำสิ่งสุดท้ายเพื่อนาง” ดวงตาเหอซื่ออวี่แดงก่ำ เม้มริมฝีปากเบาๆ สูดจมูกฟุดฟิด
“ใครบอกว่าเจ้าไม่ควรมาปรากฏ? เจ้าควรกลับมา เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเหอ จะปล่อยให้เร่ร่อนอยู่ข้างนอกได้อย่างไร? หากเจ้าไม่กลับมา ตระกูลเหอก็จะไม่มีทางรู้ว่ายังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองต้องทนทุกข์อยู่ข้างนอก”
[ระบบ ค่าความรู้สึกดีตอนนี้เท่าไหร่?]
ระบบ: “ค่าความรู้สึกดี +5 ตอนนี้คือ -5”
มุมปากเซียวซือเยวี่ยนยกยิ้ม: [ดูท่าจะไม่ยากอย่างที่คิดนี่นา!]
“ค่าความรู้สึกดีแต่ละแต้มสามารถแลกอายุขัยได้ 1 วัน เมื่อครู่ได้ค่าความรู้สึกดีมา 5 แต้ม ก็สามารถเพิ่มอายุขัยได้ 5 วัน หากสะสมแต้มถึง 100 ยังสามารถเปิดร้านค้าได้ ตอนนั้นจะได้ของดีๆ มากมาย โฮสต์ ตอนนี้จะแลกเลยหรือไม่?”
[เดี๋ยวค่อยแลก อายุขัยยังเหลืออีก 3 วัน ไม่รีบ]
สายตาเซียวซือเยวี่ยนที่มองเหอซื่ออวี่ยิ่งอ่อนโยนและเวทนายิ่งขึ้น
ประลองฝีมือการแสดงน่ะหรือ ใครจะไปแพ้คนโบราณได้?
แต่น้องสามีที่ได้มาฟรีคนนี้ดูบริสุทธิ์ไร้พิษสง มีใบหน้าแบบดอกบัวขาว แต่แท้จริงแล้วเป็นชาเขียวตัวฉกาจที่ชอบแอบฟ้องความลับ!
พ่อบ้านพาบ่าวไพร่ทำความสะอาดสองคนกับเด็กรับใช้ใกล้ชิดหนึ่งคนเข้ามาในเรือน
“พ่อบ้าน เจ้าจัดคนเตรียมน้ำร้อนให้คุณชายน้อยอาบชำระล้างหน้า นอกจากนี้เตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนกับอาหารร้อนๆ ให้พร้อม หากคุณชายน้อยมีเรื่องอะไรก็ให้คนมาหาข้าได้ อีกสักครู่ท่านกั๋วกงกับท่านรองจะกลับจวน อาจส่งคนมาเชิญคุณชายน้อย ถึงเวลานั้นอย่าลืมพาเขาไป”
เซียวซือเยวี่ยนกำชับสองสามประโยค แล้วหันไปพูดกับเหอซื่ออวี่: “ข้าอยู่เรือนฝั่งตรงข้าม อยู่ใกล้แค่นี้เอง หากมีเรื่องอะไรก็ส่งคนมาหาข้าได้”
“ขอบคุณท่านพี่สะใภ้” เหอซื่ออวี่คารวะอย่างเขินๆ ดูเก้งก้างแต่แฝงไว้ซึ่งความซื่อสัตย์สุภาพ อ่อนโยนน่ารัก
เซียวซือเยวี่ยนวางมือบนแขนของจื่อซู อาศัยนางพยุงเดินไปยัง ‘เรือนหลิงเซวียน’ ฝั่งตรงข้าม
กลับมาถึงห้องพัก จื่อหลิง สาวใช้อีกคนหนึ่งที่ติดตามมาตอนแต่งงาน ยกน้ำยามาให้ กล่าวว่า “ท่านหญิงไม่กลับมาดื่มยาเดี๋ยวนี้ ยาก็จะเย็นเสียแล้ว”
“ข้างหน้ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น” จื่อซูกล่าว “อีกเดี๋ยวท่านหญิงก็ยังต้องยุ่งอีก อย่ามัวพูดมาก ให้ท่านหญิงได้พักผ่อนเงียบๆ สักหน่อยเถิด”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” จื่อหลิงถามด้วยความกังวล “หรือว่าท่านหญิงเรือนรองมาหาเรื่องอีก?”
“ไม่ใช่…”
เซียวซือเยวี่ยนถือชามยา สูดกลิ่นขมนั้น แล้ววางลงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ: “ต่อไปอย่าจัดยาเหล่านี้ให้ข้าอีก ไม่มีประโยชน์อะไร”
หากมีประโยชน์ เจ้าของร่างเดิมก็คงไม่เหลืออายุขัยเพียงสามวัน
ท้ายที่สุดแล้ว เจ้าของร่างเดิมก็คือคิดมากเกินไปเป็นเวลานาน ประกอบกับร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงจริงๆ ดูเหมือนเป็นโรคหัวใจที่ติดมาจากครรภ์มารดา
“ท่านหญิง ท่านไม่ดื่มยาไม่ได้…” จื่อซูยังอยากพูดอะไรอีก แต่เมื่อเห็นแววตาของเซียวซือเยวี่ยน ก็รีบหุบปากทันที
แววตาเมื่อครู่ ทำให้จิตใจนางสั่นสะท้าน สัญชาตญาณแห่งอันตรายทำให้ขนลุกซู่
“ข้าอยากอยู่คนเดียวสักพัก พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด!” เซียวซือเยวี่ยนนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองใบหน้าธรรมดาสามัญในกระจก ขมวดคิ้วมุ่น
หลังจากสาวใช้ที่ตามมาตอนแต่งงานสองคนถอยออกไป เซียวซือเยวี่ยนลูบใบหน้าของตนเอง: “ระบบ อธิบายหน่อยสิ อาการป่วยเรื้อรังข้าทนได้ แต่หน้าตาธรรมดาๆ แบบนี้ข้าทนไม่ไหวจริงๆ ข้า เซียวซือเยวี่ยน นักแสดงนำหญิงระดับนานาชาติ ผู้คนขนานนามว่านางพญายอดเสน่ห์ ทำไมเจ้าให้หน้านี้กับข้า?”
ระบบบินออกมา ลอยอยู่เหนือศีรษะของนาง พูดอย่างรู้สึกผิด: “โฮสต์ ขอเพียงเจ้าเก็บค่าความรู้สึกดี แลกเป็นแต้ม ก็สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตนเองได้ ค่าความรู้สึกดีของชายคุณภาพแต่ละคนถึงระดับหนึ่ง ก็จะมีโอกาสจับรางวัล ในรางวัลมีทั้งเพิ่มอายุขัย เปลี่ยนรูปลักษณ์ หรือแม้แต่ความสามารถระดับสูงสุด และก็ หน้าตาของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้แย่ เพียงแต่ป่วยเป็นเวลานาน ทานยามาตลอด ผิวพรรณไม่ดี รูปร่างไม่ดี เส้นผมไม่ดี กิริยาท่าทางไม่ดี…”
“เจ้าแค่บอกว่ายังมีอะไรที่ดีอีก?” เซียวซือเยวี่ยนกัดฟันเผยเขี้ยวขาว
“จิตวิญญาณของโฮสต์งดงามมาก แข็งแรงมาก สมบูรณ์แบบมาก ดีเลิศมาก” ระบบเอ่ยปากประจบ