“ข้ามิได้มาเพื่อรับญาติ…”
บุรุษผู้อยู่ในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบมีนัยน์ตาแดงก่ำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายสะอาดสะอ้าน มีเพียงหน้าผากที่บวมแดงเผยให้เห็นถึงความไม่สงบสุขตลอดเส้นทาง
อาภรณ์ผ้าป่านเนื้อหยาบที่สวมใส่มีขอบเยิน แม้จะปราศจากรอยปะ แต่กลับถูกซักเสียจนสีซีดขาว หากเมื่อประสานเข้ากับแผ่นหลังที่ตั้งตรงของเด็กหนุ่ม ก็ราวกับกำลังประกาศก้องว่าทั้งมันและเจ้าของล้วนมีเกียรติศักดิ์เต็มเปี่ยม ทว่าเส้นผมกลับยุ่งเหยิงเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวดูน่าสงสารน่าเอ็นดูขึ้นหลายส่วน
เด็กหนุ่มผู้ตกอับกับความหรูหราโอ่อ่าภายในห้องนี้ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง มีเพียงแววตาที่ดื้อรั้นเท่านั้นที่ส่องประกายเจิดจ้าไม่ด้อยไปกว่าโบราณวัตถุล้ำค่าในห้อง
ฮูหยินกั๋วกงผู้เฒ่าหวังชื่อตาแดงก่ำ มองเด็กหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความรักสงสาร “ลูกเอ๋ย เป็นแม่ที่ผิดต่อเจ้า ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วก็จงกลับมาอยู่จวนกั๋วกงอย่างสงบสุขเถิด แม่จะชดเชยให้แก่เจ้า”
“ข้าบอกแล้วว่า ข้ามิได้มาเพื่อรับญาติ ก่อนนางจะตายนางยังคงห่วงหาเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง ให้ข้านำของที่ระลึกของนางไปมอบให้แก่เขา เดิมทีข้าต้องการแอบไปติดต่อเขา แต่บ่าวเจ้าเล่ห์ข้างกายเขาต้องการจับข้าไปเป็นของหวงต้องห้ามของขุนนางผู้ทรงอำนาจ ข้าจนใจจึงต้องมาที่จวนกั๋วกง บัดนี้ของที่ระลึกก็ได้มอบให้แล้ว ข้าทำตามปณิธานสุดท้ายของนางสำเร็จแล้ว จะไม่พำนักอยู่ในเมืองหลวงนาน”
“พวกบ่าวเจ้าเล่ห์ที่น่าชัง พวกมันบังอาจ…” หวังชื่อฟังเด็กหนุ่มกล่าวเช่นนี้ก็ยิ่งร้องไห้โศกเศร้ายิ่งกว่าเดิม “เจ้าวางใจเถิด แม่จะให้คำอธิบายแก่เจ้า พวกที่รังแกเจ้า แม่จะไม่ปล่อยไว้แม้แต่ผู้เดียว เจ้าอย่าเพิ่งเอ่ยวาจาจากไป ที่นี่คือบ้านของเจ้า เจ้าจะไปที่ใดได้เล่า”
ในยามที่สองแม่ลูกกำลังแสดงละครรับญาติกันอยู่นั้น เซียวซือเยวี่ยนซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างยกมือขึ้นกดคลึงหว่างคิ้ว เรียกหาในห้วงสำนึกว่า “ระบบ เจ้าให้เวลาต่ออายุขัยข้าเพียงสามวัน บัดนี้กลับปล่อยให้เวลามากมายสูญเปล่าอยู่ที่นี่ หากเจ้าอยากให้ข้าตายเร็วก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากถึงเพียงนี้”
แมวขาวตัวหนึ่งล่องลอยอยู่เบื้องหน้านาง เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแหลมใสว่า “โฮสต์อย่าเพิ่งรีบร้อน เพียงแค่พบบุรุษคุณภาพสูงที่ได้เก้าสิบแต้ม ได้รับค่าความรู้สึกดีจากเขา ก็สามารถต่ออายุขัยได้นะ! เงื่อนไขบุรุษคุณภาพสูงโดยตรงที่สุดก็คือ—ใบหน้าหล่อเหลา ท่านสามารถเลือกบุรุษที่หล่อเหลามาให้ข้าสแกน ข้าจะให้คะแนนตามข้อมูลของเขา ก็จะคัดกรองให้โฮสต์ได้”
“บัดนี้จะไปพบบุรุษคุณภาพสูงได้จากที่ใด ในห้องนี้มีเพียงผู้รับใช้สตรีเต็มไปหมด มีเพียง…” เซียวซือเยวี่ยนพินิจมองเด็กหนุ่มเบื้องหน้า
เช้าตรู่วันนี้หวังชื่อเตรียมตัวไปวัดจุดธูป รถม้าของนางเพิ่งออกจากประตูจวนก็ชนเข้ากับเด็กหนุ่มผู้นี้ จากนั้นเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับท่านกั๋วกงผู้เฒ่าถึงเจ็ดส่วนก็ปรากฏตัวต่อหน้าหวังชื่อ ในชั่วขณะที่หวังชื่อเห็นเขา ก็รีบสั่งคนให้นำเขาเข้าจวนทันที และเชิญหมอมาดูอาการ
เมื่อเด็กหนุ่มฟื้นขึ้นมา หวังชื่อไต่ถามจุดประสงค์ของเขา ในตอนแรกเขายังปิดปากเงียบไม่ยอมปริปาก กระทั่งกุญแจทองหล่นลงมาจากอ้อมอกของเขา สีหน้าหวังชื่อก็เปลี่ยนไป นางจึงซักถามที่มาที่ไปของเขา
เด็กหนุ่มทั้งดื้อรั้นและอ่อนไหว เอ่ยเรื่องราวของตนออกมา เขากล่าวว่าเขาติดตามมารดาที่วิกลจริตเร่ร่อนไร้จุดหมายตั้งแต่น้อย กระทั่งหนึ่งปีก่อนมารดาที่วิกลจริตกำลังจะตาย ก่อนตายนางบอกถึงชาติกำเนิดของเขา นางกล่าวว่าเขาเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของจวนกั๋วกง นางเป็นสาวใช้ของจวนกั๋วกง เพราะผูกใจเจ็บที่ฮูหยินผู้เป็นนายขับไล่นางออกจากจวน ก่อนจากไปนางจึงแอบสับเปลี่ยนทารกที่ฮูหยินผู้เป็นนายเพิ่งคลอดออกมา นางคิดถึงบุตรของตนเอง จึงให้เด็กหนุ่มนำของที่ระลึกของนางไปมอบให้แก่เขา เพื่อให้ความปรารถนาสุดท้ายของนางสมบูรณ์
“เหอซื่ออวี่ อายุสิบเก้าปี บุตรชายแท้ ๆ ลำดับรองที่แท้จริงของจวนอันกั๋วกง ส่วนสูง 186 น้ำหนัก 69 กิโลกรัม ระดับสติปัญญา 90 ร่างกาย 8 ใบหน้า 91 ความจุปอด 19 คะแนนรวม 92” ระบบสแกนข้อมูลของเหอซื่ออวี่พลางเอ่ยด้วยความยินดี “โฮสต์ คนนี้แหละที่ตรงตามเงื่อนไข”
“เซียวชื่อ เจ้าจงจัดเตรียมเรือนให้แก่ซื่ออวี่ ส่งบ่าวรับใช้ไปคอยปรนนิบัติ” หวังชื่อเรียกหาเซียวซือเยวี่ยน
“ท่านแม่ เรื่องนี้ควรหารือกับสามีเสียก่อนหรือไม่ จวนกั๋วกงมีเรือนอยู่มากมาย การจัดเตรียมเรือนให้คุณชายเล็กมิใช่เรื่องยากเย็น ปัญหาอยู่ที่ว่าจะกล่าวกับสามีเช่นไร จะกล่าวกับท่านรองเช่นไร แล้วจะกล่าวกับบุคคลภายนอกเช่นไร การที่ทายาทผู้ชายของจวนกั๋วกงถูกสับเปลี่ยน นับว่าเป็นเรื่องอัปยศอดสูเช่นกัน”
ร่างที่เซียวซือเยวี่ยนเกาะกินนี้อ่อนแรงยิ่งนัก เพียงเอ่ยกล่าวไม่กี่ประโยคก็ราวกับใช้พลังทั้งหมดของนางไปจนหมดสิ้น แท้จริงแล้วหากนางมิได้หลอมรวมกับร่างนี้ ผู้นี้ก็เหลืออายุขัยเพียงสามวัน สามวันหลังจากนั้นนางก็จะจากไป จากนั้นก็เปิดทางให้นางเอกตัวจริง
ร่างเดิมย่อมไม่ยินยอมเป็นแน่ นางกับพระเอกเหออี้จือถูกหมายมั่นให้เป็นคู่ตั้งแต่ในครรภ์ ตั้งแต่เล็กทุกผู้คนต่างกล่าวว่านางเป็นคู่หมั้นของพระเอก ยามที่พระเอกไปยังสนามรบ ร่างเดิมก็เฝ้ารอเขาอยู่ในเมืองหลวง รออยู่ถึงห้าปี จากอายุสิบห้ารอจนถึงยี่สิบปี กลายเป็นสาวแก่ ครั้นพระเอกกลับมาจากชัยชนะ ก็แต่งนางไปด้วยหน้าที่ แต่ไม่เคยค้างแรมในห้องของนางเลย
ครั้นอายุขัยของนางใกล้จะสิ้นสุด ก็ตื่นรู้สติ ล่วงรู้ว่าตนเป็นเพียงภรรยาเดิมตัวประกอบสังเวยในหนังสือเล่มหนึ่ง ความไม่ยินยอมของนางดึงดูดระบบภรรยาเดิมพลิกชะตามา หน่วยงานระบบจึงเรียกตัวเซียวซือเยวี่ยน นักแสดงนำหญิงระดับนานาชาติแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ตายอย่างไม่ยินยอมเช่นกันมา เพื่อตอบสนองความปรารถนาของร่างเดิม
เหตุที่เซียวซือเยวี่ยนกล่าวเช่นนี้ ก็เพราะตามนิสัยของร่างเดิมที่โบราณคร่ำครึและซื่อบื้อ ในยามนี้นางไม่มีทางไม่เอ่ยปากทักท้วงเป็นแน่ นางต้องการสานต่อตัวตนของร่างเดิม อย่างน้อยในตอนนี้ก็ไม่ควรผิดแผกไป มิฉะนั้นจะเกิดการต่อต้านได้ง่าย
“ทำตามที่ข้าพูด ข้าให้คนไปส่งจดหมายเรียกพวกเขากลับมาแล้ว” หวังชื่อคิดถึงบุตรคนเล็กของตน ก็ฉายแววสับสนในดวงตา
ก่อนวันนี้เหอจือหานบุตรคนเล็กผู้นี้เป็นผลแห่งความสุขของนาง และเป็นดวงใจของนางเช่นกัน แต่บัดนี้มีคนมาบอกนางว่าดวงใจของนางเป็นของปลอม บุตรแท้ ๆ ของนางกลับเป็นผู้อื่น นี่มันราวกับกำลังเชือดเฉือนเนื้อของนาง
ทว่าเมื่อเรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว การหลบเลี่ยงก็ไร้ประโยชน์ จำต้องเผชิญหน้า เด็กหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ต้องทนทุกข์มามากมาย นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง นางไม่มีทางไม่ดูแลเขา
หญิงวิกลจริตนั่นเพราะผูกใจเจ็บนางจึงสับเปลี่ยนบุตรของนาง บุตรนั้นไร้ความผิดที่สุด นางต้องชดเชยให้เขาเป็นอย่างดี
“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่เคยคิดจะเกาะบารมีจวนกั๋วกง ในเมื่อสิ่งที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว ข้าจะจากไป”
เหอซื่ออวี่กล่าวจบก็หมุนกายจากไป
“หยุดเขาไว้” หวังชื่อลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น
“คุณชายเล็ก ท่านมาเพื่อทำตามปณิธานของมารดาบุญธรรมให้สมบูรณ์ ไม่คิดอยากพบหน้าบุตรของมารดาบุญธรรมของท่านบ้างหรือ หากท่านไม่กล่าวให้กระจ่างชัด เขาก็ไม่รู้ว่าของที่ระลึกเหล่านี้จะมีประโยชน์อันใด ถึงตอนนั้นก็จะหามุมใดมุมหนึ่งโยนทิ้งเสีย มิเป็นการทำลายน้ำใจของมารดาบุญธรรมของท่านหรือ เชิญท่านพักอยู่ก่อนเถิด รอให้สามีของข้าหรือก็คือพี่ชายใหญ่ของท่านอันกั๋วกงกลับมา เราทั้งหมดช่วยกันหารือว่าเรื่องนี้จะจัดการเช่นไร ดีหรือไม่” เสี่ยวซือหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เหอซื่ออวี่นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า นับว่าตกลง
หวังชื่อถอนหายใจโล่งอก
“ท่านแม่ ข้ามองว่าใต้ตาของคุณชายเล็กมีสีคล้ำ คาดว่าคงไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันแล้ว ข้าจะพาเขาไปจัดเตรียมเรือนก่อน แล้วเตรียมน้ำร้อนให้สรงน้ำ ชำระล้างร่างกาย รอให้สามีกลับมาแล้วค่อยว่ากัน” เซียวซือเยวี่ยนกล่าวจบก็หันไปหาเหอซื่ออวี่ “คุณชายเล็ก เชิญตามข้ามา”
เหอซื่ออวี่ก้าวเท้าตามเซียวซือเยวี่ยน
“ระบบ ค่าความรู้สึกดีของเขามีเท่าใด”
“-10”
เสี่ยวซือหยวนหยุดฝีเท้า “ข้าไม่ได้ทำอะไรต่อเขาเลยนะ”
“ค่าความรู้สึกดีของเขาที่มีต่อทุกคนในจวนกั๋วกงล้วนติดลบ แม้แต่หมาที่เฝ้าประตูก็ยังติดลบห้า” ระบบกล่าว “เขาน่าจะชิงชังคนทั้งจวนกั๋วกง หาได้มุ่งเป้ามาที่ตัวท่านไม่”
“ค่าความรู้สึกดีของเขาที่มีต่อมารดาแท้ ๆ ของเขามีเท่าใด”
“-30”
เสี่ยวซือหยวนหันกลับไป มองดูเด็กหนุ่มสีหน้าสงบนิ่งผู้นี้
ที่กล่าวว่ามิได้มาเพื่อกลับคืนสู่ตระกูลสืบสายบรรพชนนั้น อุบายเช่นนี้หลอกหวังชื่อผู้เป็นมารดาแท้ ๆ ที่ค่าความรู้สึกผิดเต็มเปี่ยมก็พอได้ แต่หลอกข้าไม่ได้หรอก