เหออี้จือล้มลงไปที่พื้น ด้านหลังศีรษะมีแผลเปิด แจกันก็ล้มลงแตกกระจายเสียงดังสนั่น ภาพตรงหน้าดูราวกับที่เกิดเหตุ
เซียวซือเยวี่ยนลุกขึ้นจากร่างเขา ตรวจดูจมูกและปากของเขา ยืนยันว่ายังมีลมหายใจ จึงค่อย ๆ เดินไปอีกฝั่งเพื่อรินน้ำชา
ระบบแมวขาวลอยออกมา มองเหออี้จือตรงหน้าแล้วถาม “ไม่สนใจเขาแล้วหรือ”
“ข้าเป็นหญิงใจร้ายแบบนั้นหรือ” เซียวซือเยวี่ยนกำผ้าเช็ดหน้าไว้ แสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงที่หางตา “ข้าตกใจยิ่งนัก ให้ข้าได้หายใจหายคอก่อน รออีกสักครึ่งชั่วโมงค่อยไปตามหมอก็ไม่สาย”
“เขาถูกยาเร้าอารมณ์ชนิดรุนแรง เสียเวลาอีกครึ่งชั่วโมงค่อยไปตามหมอ เขาคงพินาศสิ้นดี” ระบบแมวขาวพลิกตัวหงายท้อง ยกเท้าทั้งสี่ชี้ฟ้า “หากเขาพินาศ ก็ไม่ใช่ชายเลิศอีกต่อไป”
“เช่นนั้นคะแนนที่ได้จากเขาก่อนหน้านี้จะถูกหักคืนหรือไม่” เซียวซือเยวี่ยนยิ้มน้อย ๆ มองระบบแมวขาว แล้วยื่นนิ้วแตะต้องมันเบา ๆ
“ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น” ระบบแมวขาวรู้สึกลางสังหรณ์ หากมันกล้าตอบว่า ‘จะ’ สิ่งที่ต้องแลกมาคงใหญ่หลวงนัก
เหอจิ้นได้ยินเสียงในห้องหนังสือ เมื่อได้ยินเสียงอุทานตกใจของเซียวซือเยวี่ยน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องของนายท่านทั้งสองสำเร็จแล้ว รีบออกห่างจากบริเวณนั้นทันที
แม้จะออกจากห้องหนังสือแล้ว แต่ก็ไม่ได้ไปไกล กลับไปเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูลาน เพื่อกันไม่ให้ใครมารบกวนเรื่องดี ๆ ของนายท่านทั้งสอง
เพียงไม่นาน ก็มีคนที่ไร้ซึ่งสายตาเข้ามาจริง ๆ ไม่ใช่แค่คนเดียว หากเป็นสองคน เหอซื่ออวี่และเหอจือหานเดินสวนทางมาจากอีกฝั่ง