เหอจือหานได้ยินเหอซื่ออวี่พูดเช่นนั้น สายใยที่ตึงเครียดในใจก็คลายลงในที่สุด
เขาตบไหล่เหอซื่ออวี่อย่างเข้าใจ "เจ้าเพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นาน สอบได้คะแนนไม่ดีก็เป็นเรื่องปกติ จะให้ใครๆ เรียนรู้วิชาของสำนักศึกษาหงจื่อจ่านได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ ใครๆ ก็สอบเข้ารับราชการได้หมดหรืออย่างไร ไม่เป็นไร ต่อไปค่อยขยันมากขึ้นก็พอ อย่างไรเสียจวนกั๋วกงของเราก็มีพี่ใหญ่คอยหนุนอยู่ พวกเราลูกชายรองๆ แค่เรียนไปพอผ่านๆ อย่าให้วงศ์ตระกูลต้องอับอายก็พอแล้ว"
เซียวซือเยวี่ยนชำเลืองมองเหอซื่ออวี่ ไม่ว่าเขาจะทำเป็นสุขุมเพียงใด หนุ่มน้อยก็ยังเป็นหนุ่มน้อย ความเย่อหยิ่งในดวงตาแทบจะปิดไม่มิด มีเพียงเหอจือหานคนโง่เท่านั้นที่เชื่อคำพูดของเขา
เซียวซือเยวี่ยนคิดว่าน่าจะให้อาหานผู้บริสุทธิ์และไร้เดียงสาได้รู้ถึงความซับซ้อนของผู้คนเสียบ้าง
"บัตรผลสอบ ข้าไม่ดูหน่อย" เซียวซือเยวี่ยนยื่นมือไปทางเหอซื่ออวี่
เหอซื่ออวี่รออยู่แล้ว หยิบบัตรผลสอบจากอกเสื้อส่งให้ แล้วยังแสร้งเบียดตัวเข้ามาพิงข้างกายนาง ร่วมมองบัตรผลสอบของตัวเองไปด้วย
เหอจือหานก็โผล่เข้ามาดูอีกคน
เซียวซือเยวี่ยนนอนเอนบนเก้าอี้หวาย ด้านซ้ายขวามีเก้าอี้เตี้ยสองตัววางอยู่ ตำแหน่งเหล่านี้เดิมเป็นของจื่อซูกับจื่อหลิง สาวใช้ทั้งสองไปพักชั่วครู่ บัดนี้ถูกหนุ่มน้อยสองคนยึดครองเสียแล้ว
ฝั่งตรงข้ามยังมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมอง เจ้าของสายตาคู่นั้นมองภาพนี้แล้วอดคิดไม่ได้ว่าจวนกั๋วกงนี้พี่สะใภ้กับน้องสามีมีสัมพันธ์ที่ดีจริงๆ อยู่กันอย่างพี่น้องร่วมสายเลือด แต่เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาสามคนปรากฏอยู่ในภาพเดียวกัน ก็ให้รู้สึกเพลินตายิ่งนัก งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ในสวนเสียอีก