กลับมาถึงจวน เซียวซือเยวี่ยนเพิ่งเดินข้ามสะพานโค้งไป มีเงาดำพุ่งเข้ามาหา
"อ๊า..." จื่อซูเห็นดังนั้นรีบก้าวเข้ามาบังหน้าเซียวซือเยวี่ยนแล้วเอ่ยว่า "สัตว์บ้าตรงไหน ใครช่วยไล่มันไปที!"
สุนัขจรจัดตัวนั้นจ้องมองเซียวซือเยวี่ยนอย่างเย็นชา ท่าทางไม่ยอมแพ้ง่ายๆ มันกระโดดถีบตัวพุ่งตรงเข้าหาเซียวซือเยวี่ยน
"พี่สะใภ้ระวัง!" เหอซื่ออวี่วิ่งมาจากด้านข้างเข้ามาขวางหน้า
สุนัขหมาป่าตัวดำตัวใหญ่พุ่งเข้ามา ฉีกกรงเล็บเข้าที่หลังของเหอซื่ออวี่ เขาส่งเสียงครางเบาๆ แล้วพุ่งเข้าหาเซียวซือเยวี่ยน พากันล้มลงกับพื้น
"ฮูหยิน คุณชายรอง!"
จื่อซูเก็บก้อนหินจากพื้นขว้างใส่สุนัขหมาป่าตัวใหญ่ ทหารรักษาจวนชักดาบออกมาข่มขู่
"แม่ทัพดำ กลับมา!" เหอจือหานวันนี้สวมชุดคลุมไหมสีม่วงแดงประณีต ท่าทางงดงามราวกับดอกไม้ที่งดงามที่สุดในฤดูหนาว สดใสและโอ้อวด
เขามองเหตุการณ์ที่วุ่นวายตรงหน้าอย่างเย่อหยิ่ง ตะโกนเรียกสุนัขหมาป่าตัวนั้น แววตาเต็มไปด้วยความดูถูก
"แม่ทัพดำ บางคนก็เหมือนทำจากกระดาษ แกพุ่งเข้าไปแบบนี้ระวังตายใต้กรงเล็บแกเอานะ ตอนนั้นจะล้างตัวก็ไม่สะอาด"
เหอจือหานย่อตัวลง ลูบหัวสุนัขหมาป่าตัวใหญ่ แล้วจับเชือกยืนขึ้น มองเซียวซือเยวี่ยนและเหอซื่ออวี่ แล้วส่งเสียงเย้ยหยัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
"ไปเถอะ กลับไปกินเนื้อ จะได้ไม่ต้องพุ่งใส่อะไรสกปรกๆ" เหอจือหานพาสุนัขหมาป่าตัวใหญ่เดินจากไป
"คุณชายสามทำแบบนี้ได้ยังไง!" จื่อซูพยุงเซียวซือเยวี่ยนขึ้น "เขารู้ทั้งรู้ว่าฮูหยินร่างกายไม่ดี ยังสั่งให้หมาของตัวเองทำแบบนี้อีก"
เซียวซือเยวี่ยนมองเหอซื่ออวี่ตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง "เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"