เซียวซือเยวี่ยนเดินออกมาจากหลังฉากกั้น โชว์ชุดใหม่ให้เหออี้จือดู พลางถามว่า “ชุดนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เหออี้จือมองชุดกระโปรงนั้น ตัวหลักเป็นสีแดงเข้ม ซับในเป็นสีเงิน เวลาเคลื่อนไหวจะเห็นสีแดงสลับขาว คล้ายผีเสื้อที่งดงามประณีตตัวหนึ่ง
นางแต่ก่อนแต่งกายเรียบร้อยเคร่งขรึม ดูแก่กว่าอายุจริงถึงห้าปี แต่วันนี้ชุดนี้กลับทำให้ดูเป็นสาวน้อยที่อ่อนเยาว์ ยิ่งกว่าสาวน้อยเสียอีกก็มีเสน่ห์เย้ายวนเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน พอดีกับที่กำลังอ่อนเยาว์ได้ที่ เย้ายวนได้งามพอเหมาะพอเจาะ
เหออี้จือยกชาข้างกายขึ้นดื่มหนึ่งคำ พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เซียวซือเยวี่ยนกลับไปอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้ว กำลังเลือกเครื่องประดับบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยของประดับ
เหออี้จือใช้เวลารอผู้หญิงแต่งตัวเป็นครั้งแรก แต่กลับไม่รู้สึกเบื่อหน่าย กลับมองอย่างตั้งใจเสียด้วยซ้ำ
“อันนี้ดีกว่า อันนี้เข้ากับชุดนี้กว่า” เซียวซือเยวี่ยนเลือกปิ่นปักผมที่ฝังอัญมณีด้วยเส้นทองคำ
“วันนี้ฉันแต่งหน้าจัดขนาดนี้ แต้มปากสีอ่อนเกินไปไม่ได้ ต้องใช้สีจัดที่สุด อ้อ ใช้อันนั้น…”
“กลางหน้าผากวาดเพิ่มอีกหน่อย… ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันวาดเอง!” เซียวซือเยวี่ยนใช้แป้งหอมวาดลวดลายประดับกลางหน้าผากให้ตัวเอง
ตั้งแต่ตื่นนอนจนแต่งตัวเสร็จ เกินครึ่งชั่วยามเข้าไปแล้ว หากเป็นเวลาปกติ เหออี้จือคงไปนานแล้ว ไม่มีทางรออยู่ข้างๆ ตลอดทั้งกระบวนการอย่างแน่นอน
แต่ยามนี้ เหออี้จือกลับมองนางจากสาวงามหน้าสะอาดบริสุทธิ์ กลายเป็นสาวงามผู้เย้ายวนสง่างาม